Uzasadnienie
W dniu [...] sierpnia 2016 r. K. w Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łowiczu z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., w obrębie ewidencyjnym G., w rejonie ulic Ł.-M. Skargę podpisał W. G. jako Przewodniczący K. Zarządzeniem z dnia 4 października 2016 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał stronę skarżącą do określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego, złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz złożenia dokumentu potwierdzającego status prawny strony skarżącej.
W odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca wskazała: "Wysuwanie braków formalnych (...) przez przewodniczącego Sądu Administracyjnego jest błędne. Nasz wniosek procesowy odnosi się do łamania prawa oraz sposobu procedowania uchwały i w tym względzie przedstawiliśmy wszystkie niezbędne dokumenty. Nie można strony społecznej jakim jest K. w Ł. łączyć ze Stroną Prawną Kościoła", "Ustawa o Samorządzie nie wyklucza żadnej osoby, która może samodzielnie dochodzić swoich racji przed Sądem".
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 764/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił powyższą skargę. Sąd mając na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), wskazał, że strona skarżąca nie uzupełniła w terminie braków formalnych skargi mimo wezwania do ich usunięcia. Zauważył, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 13 października 2016 r., jednak w wyznaczonym terminie braki te nie zostały uzupełnione. Strona skarżąca nie określiła bowiem naruszenia prawa bądź interesu prawnego, nie przedłożyła dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez W. G. i nie złożyła dokumentu potwierdzającego status prawny strony skarżącej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie K. w Ł. stwierdził, że Sąd błędnie interpretuje skargę wniesioną przez K. Rada Miejska w odpowiedzi na skargę wprowadza Sąd w błąd. "Nie zrozumiałe jest, dlaczego Strona Przeciwna opisuje mało istotne i nieprawdziwe (kłamliwe) fakty, które faktycznie wpływają na postanowienie Sądu o odrzucenie skargi. (...) Sędzia Jolanta Rosińska w pierwszej kolejności winna poddać analizie i ocenie prawnej procedowanie uchwały, co jest zaprzeczeniem Państwa Prawa." Skarżący wskazuje, że zaskarżoną uchwałę należy uznać od samego początku za nieważną. Wniesiono o odrzucenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 P.p.s.a.). Wymogi dla pisma procesowego wskazują art. 46 i 47 P.p.s.a. W pierwszym z tych przepisów mowa jest między innymi o konieczności podpisania pisma przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 ust. 1 pkt 4 P.p.s.a.).
Przepis art. 25 § 4 P.p.s.a. stanowi, że zdolność sądową mają ponadto organizacje społeczne, choćby nie posiadały osobowości prawnej, w zakresie ich statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Natomiast w art. 28 § 1 P.p.s.a. stwierdza się, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W art. 37 § 1 P.p.s.a. zaś wskazuje się, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.
W związku z powyższym skarga wniesiona przez K. w Ł. przez W. G. jako jego przewodniczącego (złożył podpis i pieczęć pod skargą) powinna zawierać dokument lub jego uwierzytelniony odpis określający umocowanie do reprezentowania K. Ponadto by stwierdzić, że K. ma zdolność sądową tj. może dokonywać czynności przed sądem należałoby dołączyć dokument potwierdzający status prawny K. np. statu, wyciąg z rejestru stowarzyszeń lub KRS.
Dodatkowo skarga w myśl art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a. powinna zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Skarga w swojej treści powinna wskazywać jakie przepisy prawa zostały naruszone zaskarżoną uchwałą lub na podstawie jakich przepisów prawa skarżący opiera twierdzenia, że został naruszony jego interes i w czym on się przejawia. Powyższe wymogi mają charakter wymogów formalnych skargi i warunkują jej rozpatrzenie. W razie ich niedotrzymania należy stosować art. 49 P.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim pismem jest oczywiście skarga. W tym przypadku ustawodawca przewidział inny skutek nieuzupełnienia braków formalnych skargi w terminie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Odnosząc powyższe do realiów sprawy stwierdzić należy, że odrzucenie skargi przez Sąd I instancji było zasadne. W istocie skarżący w terminie do tego przewidzianym nie uzupełnił wskazanych w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 października 2016 r. braków formalnych skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 13 października 2016 r. (zpo k. 57 akt). W odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia 17 października 2016 r. (k. 53 akt) skarżący nie określił naruszenia prawa lub interesu prawnego, nie złożył dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez W. G. Także nie dostarczono dokumentu potwierdzającego status prawny strony skarżącej. Z pisma tego wynika, że skarżący uznał, iż wykonanie obowiązków określonych w wezwaniu jest zbyteczne i wezwał Sąd do rozpatrzenia skargi.
W tych okolicznościach Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i odrzucił skargę, której braków formalnych skarżący nie uzupełnił w terminie pomimo wezwania do ich usunięcia.
W ocenie NSA, przedstawiona w zażaleniu argumentacja nie przemawia za wadliwością zaskarżonego postanowienia. Skarżący skupił się w nim na kwestionowaniu zaskarżonej uchwały, nie wskazując w jakikolwiek sposób, że usunął brak formalne skargi bądź, że skarga takich braków nie posiadała.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 Pp.s.a, orzekł jak w sentencji.