Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 630/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił wniosek M. B. o uzupełnienie pouczenia w zakresie podstawy prawnej zawartego w piśmie przewodnim z dnia 2 grudnia 2009 r. Przy piśmie tym Sąd, w wykonaniu zarządzenia z dnia 30 listopada 2009 r., doręczył M. B. wyrok z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 630/09, którym odrzucona została jego skarga o wznowienie postępowania sądowego w części, w której przywołano jako podstawę wznowienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 czerwca 2008 r., sygn. akt P 23/07, w pozostałym zakresie skarga została oddalona. Pismo przewodnie zawierało niezbędne pouczenia odnośnie trybu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej.
Pismem z dnia 7 grudnia 2009 r. M. B. wniósł o uzupełnienie punktu 2 pouczenia przez podanie artykułu ustawy, który potwierdziłby rygor odrzucenia skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na powyższe pismo, Sąd pierwszej instancji pismem z dnia 16 grudnia 2009 r. ponownie wskazał podstawę prawną pouczenia. W piśmie tym zawarto informacje dotyczące podmiotu uprawnionego do sporządzenia skargi kasacyjnej, wskazano też na skutek niezastosowania się do tego wymogu.
Wskazując na powyższe zaskarżonym postanowieniem Sąd pierwszej instancji oddalił wniosek o uzupełnienie pouczenia o trybie, terminie i skutkach wniesienia skargi kasacyjnej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie M. B. wniósł o jego uchylenie i uzupełnienie pouczenia. W uzasadnieniu wskazał, że pouczenie bez podstawy prawnej jest gołosłowne i wprowadza w błąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Przepis art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi ogólną regułę odnoszącą się do obowiązku pouczeń. Nakłada on na sąd obowiązek udzielania stronom i uczestnikom występującym bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych i pouczania ich o skutkach tych czynności lub skutkach zaniedbań. Uzupełnieniem tej regulacji jest przewidziany w art. 140 § 1 tej ustawy obowiązek pouczania strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego o terminie i trybie zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji.
Sąd jednak nie ma obowiązku udzielania stronie pouczeń co do wszystkich możliwych zachowań; obowiązek sądu odnosi się do pouczeń celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu postępowania i dających stronie gwarancje prawa do obrony (wyrok SN z 21.08.2000 r., I CZ 134/71, OSNCP 1973, nr 5, poz. 83).
W niniejszej sprawie przyjąć należy, że Sąd pierwszej instancji pouczeniem zawartym w piśmie przewodnim z dnia 2 grudnia 2009 r. uczynił zadość powołanym przepisom odnoszącym się do zakresu pouczenia. Wobec powyższego za nieuzasadnione uznać należało żądanie skarżącego o uzupełnienie pouczenia, tym samym prawidłowo postanowieniem z dnia 31 grudnia 2009 r. Sąd oddalił zgłoszony wniosek.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.