Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 lutego 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2513/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił K. O. i I. O. (dalej wnioskodawcy) przyznania prawa pomocy przez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. O. i I. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego.
Sąd I instancji podał, że wnioskodawcy we wniosku złożonym na urzędowym formularzu wskazali, że prowadzą dwuosobowe gospodarstwo domowe; posiadają dom o powierzchni 92 m² i działkę o powierzchni 600 m². Utrzymują się z emerytur o łącznej wysokości 4.143 zł brutto miesięcznie; posiadają oszczędności w wysokości 15.000,00 zł (zdeponowane na dwu lokatach bankowych), które przeznaczą w razie potrzeby na leczenie i opiekę. Wnioskodawcy wskazali, że są osobami w podeszłym wieku i wymagają stałej opieki lekarskiej, przez co muszą korzystać z odpłatnej pomocy w rozładowywaniu węgla do kotłowni.
W ocenie Sądu rozpoznającego wniosek, stan majątkowy wnioskodawców i ich możliwości płatnicze nie stanowią podstawy do ustalenia, że nie są oni w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. W związku z powyższym nie jest możliwe przyznanie prawa pomocy w zakresie określonym we wniosku. Stały dochód ze świadczeń emerytalnych (4.143 zł miesięcznie brutto) i posiadane oszczędności (15.000 zł), zdaniem Sądu I instancji pozwalają na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Wnioskodawcy od ww. postanowienia wnieśli zażalenie, zarzucając błędne ustalenia faktyczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie skarżących nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udzielenie stronie prawa pomocy dotyczy wyłącznie osób na tyle ubogich, że ich rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Jest to forma dofinansowania z budżetu państwa i przez to sprowadzać się winno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.).
Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty winny wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
W przedmiotowej sprawie wnioskodawcy miesięcznie uzyskują dochód z emerytur w łącznej wysokości 4.143 zł brutto, nie posiadają innych osób na utrzymaniu, a więc Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że są oni w stanie ponieść pełne koszty postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na obecnym etapie postępowania koszty te ograniczają się do obowiązku solidarnego uiszczenia kwoty 200 zł tytułem wpisu od skargi (k. 6 akt sądowych). Wpis ten stanowi mniej niż dwudziestą część miesięcznych dochodów brutto wnioskodawców. Wojewódzki Sąd dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i trafnie uznał, że brak jest podstaw do przyznania wnioskodawcom prawa pomocy w zakresie częściowym.
Z tych też względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.