Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2013 r., II SA/Łd 323/11 (dalej postanowienie z 29 stycznia 2013 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił J. K. podjęcia zawieszonego z urzędu postępowania w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.i z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:
Postanowieniem z dnia 13 maja 2011 r., II SA/Łd 323/11 (dalej postanowienie z 13 maja 2011 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne.
Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 125 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wyjaśnił, że takim postępowaniem jest postępowanie wszczęte na skutek pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 9 marca 2011 r., II SA/Łd 1509/10.
W dniu 3 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił o podjęcie zawieszonego postępowania. Uzasadniając zwrócił uwagę, że od zawieszenia postępowania upłynął już znaczny okres, a samo rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego wydane w innej sprawie nie jest wiążące dla sądu w sprawie jego mocodawcy. Dodał, że niezależnie od treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, Sąd może rozpoznać sprawę bezpośrednio na podstawie przepisów unijnych, co w ocenie pełnomocnika przemawia za podjęciem zawieszonego postępowania. Przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik zakwestionował również prawidłowość samego rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, powołując art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., zaskarżonym postanowieniem odmówił podjęcia zawieszonego postępowania.
W uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a, ponieważ postępowanie ze względu na które zawieszono to postępowanie, nie zostało zakończone. Wynik kontroli Sądu jest uzależniony od dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny w postępowaniu o sygn. akt P 26/11 oceny konstytucyjności przepisów art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz.U. [winno być "z 2007 r."], nr 39, poz. 251, ze zm.). Powołane przez pełnomocnika skarżącej okoliczności, argumentację kwestionującą prawidłowość i celowość samego zawieszenia, Wojewódzki Sąd uznał za niewystarczające do uznania zasadności postępowania i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy na tym etapie.
W zażaleniu pełnomocnik skarżącej zarzucił postanowieniu z 29 stycznia 2013 r. naruszenie:
- 1. art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., bowiem istnieją ważne i wystarczające podstawy, by niniejsze postępowanie mogło zostać podjęte;
- 2. prawa europejskiego (a w szczególności art. 1 ust. 1 i 3 Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej) przez odmowę jego bezpośredniego zastosowania.
Pełnomocnik żalącej się wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych.
Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym regułą, wyrażoną w art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a.
Art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zawieszeniu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.
Należy wskazać, że Sąd I instancji zawiesił z urzędu postępowanie sądowe w niniejszej sprawie z uwagi na pytanie prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego postanowieniem z 9.3.2011 r., II SA/Łd 1509/10, Lex nr 1099072 (dalej postanowienie II SA/Łd 1509/10). Wojewódzki Sąd przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne:
- a) czy art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. nr 39, poz. 251 ze zm.) jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- b) czy art. 79c ust. 3, w związku z art. 79d ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. nr 39, poz. 251 ze zm.) jest zgodny z art. 2, w związku z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 6 ust. 1 i 3 Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284);
Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. została wydana między innymi na podstawie art. 79c ust. 3 i art. 79d ust. 3, 4 i 5 ustawy o odpadach, a więc na podstawie przepisów rangi ustawowej, których konstytucyjność została zakwestionowana w wyżej wskazanym pytaniu prawnym do Trybunału Konstytucyjnego.
Wbrew stanowisku żalącego się, Wojewódzki Sąd prawidłowo zawiesił z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie postanowieniem z 13 maja 2011 r., bowiem zagadnienie, o którym rozstrzygać będzie Trybunał Konstytucyjny w sprawie P 26/11, ma charakter prejudycjalny w szerokim tego słowa znaczeniu (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2010, s. 2999-300 uw. 1-3). Mimo zatem, że Sąd ma obowiązek podjąć z urzędu postępowanie nie tylko z powodu ustania przyczyny, uzasadniającej jego zawieszenie, ale także w przypadku, gdy w ogóle nie było podstaw do zawieszenia postępowania (postanowienie SN z 3.3.1977 r., I CZ 20/77, OSNC 1977/12/238, akceptowane przez J. P. Tarno – op. cit. s. 306, uw. 1), to Wojewódzki Sąd trafnie uznał w postanowieniu z 29 stycznia 2013 r., że taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.
Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie jest wystarczająco pogłębione, lecz uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd, odwołując się do pytania prawnego sformułowanego w postanowieniu II SA/Łd 1509/10, w istocie odwołał się do bogato przywołanego w uzasadnieniu postanowienia II SA/Łd 1509/10 orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i poglądów doktryny, wskazując w ten sposób, że akceptuje wyrażane w nich poglądy prawne. W niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, że doszło w tej materii do naruszenia prawa europejskiego, a zwłaszcza norm wskazanych przez pełnomocnika skarżącej.
Zaskarżone postanowienie nie narusza także art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
Z tych względów i na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.