Uzasadnienie
II OZ 188 /09
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek E. S. o przyznanie prawa pomocy, wydanym wskutek wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2008 r. odmawiającego wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2008 r.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż z oświadczenia zawartego we wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata wynika, że wnioskodawca jest właścicielem dwóch mieszkań o pow. [...] m2 i [...] m2, współwłaścicielem dwóch nieruchomości rolnych o pow. [...] ha i 0, [...] ha, posiada samochód osobowy marki [...] z 1999 r. o wartości [...] zł, a także oszczędności w wysokości [...] zł. Skarżący podał, iż uzyskuje miesięczne dochody z tytułu: renty – [...] zł, wynagrodzenia za pracę – [...] zł i z tytułu diety radnego - [...] zł. Z tytułu wynagrodzenia za pracę jego żona uzyskuje dochód miesięczny w wysokości [...] zł, a córka w wysokości [...] zł. Oznacza to, że w sumie rodzina skarżącego ma stałe miesięczne dochody w kwocie [...] zł.
Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał też, aby ponosił koszty na leczenie własne i żony w takiej wysokości, która uzasadniałaby uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego wskazuje na to, iż jest on w stanie ponieść koszty postępowania sądowego.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej- p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy.
Pismem nadanym w dniu 27 października 2008 r., uznanym za zażalenie od powyższego postanowienia, skarżący wniósł "o uwzględnienie sprzeciwu i udzielenie pomocy prawnej".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stronie może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym w myśl art. 245 § 2 p.p.s.a. obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest obowiązek ponoszenia kosztów sądowych przez wnoszącego sprawę. Zwolnienie od tegoż obowiązku ma charakter wyjątkowy i muszą za nim przemawiać uzasadnione okoliczności faktyczne wskazujące, że obiektywna sytuacja finansowa strony nie daje jej możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Z konstrukcji powołanego powyżej przepisu art. 246 § 1 p.p.s.a. wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W przedmiotowej sprawie, co prawidłowo ustalił Sąd pierwszej instancji, nie zostało wykazane przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie jakichkolwiek ponieść kosztów postępowania. Osiągane bowiem przez niego dochody, przy uwzględnieniu również dochodów osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, nie pozwalają w żaden sposób na przyjęcie, iż została spełniona przesłanka niemożności poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, od której uzależnione jest przyznanie prawa pomocy w zakresie wskazanym przez skarżącego.
Stwierdzić też trzeba, iż podniesione w zażaleniu zarzuty nie odnosiły się w żaden sposób merytorycznie do wniosku i nie wskazywały na czym miałby polegać błąd podjętego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za prawidłowe.
W związku z powyższym zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw należało oddalić na mocy art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.