Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 476/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił M. P. przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozbawieniu uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu od orzeczenia zapadłego w przedmiocie prawa pomocy, sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Sąd I instancji stwierdził, że mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznać należy, iż wnioskodawca nie wykazał, że poniesienie wydatków związanych z wynagrodzeniem dla adwokata powodowałoby powstanie uszczerbku w utrzymaniu koniecznym skarżącego i jego rodziny. Jak wynika ze złożonego wniosku, skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną, córką oraz jej dwójką dzieci, dochód rodziny stanowią kwoty uzyskiwanych przez niego i żonę emerytur w wysokości 1234 zł i 993 zł oraz wynagrodzenie za pracę córki w wysokości 1600 zł. Jedynym zaś wartościowym składnikiem majątku jest mieszkanie o powierzchni 49 m.kw. Niemniej jednak, jak zauważył Sąd, skarżący nie opisał jakie konkretnie potrzeby nie mogłyby zostać zaspokojone w związku z koniecznością poniesienia przez niego kosztów ustanowienia adwokata. Wobec powyższego Sąd uznał, że dochód uzyskiwany przez skarżącego jest wystarczający dla zaspokojenia wszystkich niezbędnych potrzeb życiowych rodziny skarżącego.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Tym samym to na skarżącym spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zaś zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Jak podkreśla się w orzecznictwie, w szczególności skarżący nie wypełnia obowiązków wynikających ze spoczywającego na nim ciężaru dowodowego, jeżeli nie przedstawia dokumentów, na podstawie których dałoby się ustalić, jakimi środkami miesięcznie dysponuje i na jakim poziomie kształtują się koszty jego utrzymania. W ten sposób uniemożliwia on sądowi ustalenie, czy poniesienie przez niego kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika mogłoby się wiązać z uszczerbkiem uzasadniającym przyznanie prawa pomocy.
Wobec powyższego w niniejszej sprawie za prawidłowe uznać należy stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że M. P. nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.