Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1836/15, po rozpoznaniu wniosku Ł. K., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2015 r., w przedmiocie nakazu doprowadzenia zabytku do stanu poprzedniego poprzez usunięcie z elewacji budynku dwóch semaforów z wyświetlaczem oraz wszystkich folii informacyjno-reklamowych umieszczonych w oknach, witrynach i drzwiach wejściowych do lokalu "[...]" przy [...] w Warszawie.
Skarżący wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnił tym, że w spornym lokalu prowadzi sklep i warsztat jubilerski, a działalność ta stanowi jego główne źródło dochodu. Możliwość uzyskania przychodów zapewniających pokrycie kosztów działalności oraz uzyskanie dochodów zależy jednak od tego, czy lokal będzie należycie wyeksponowany i czy będą przybywać do niego klienci. Brak reklam i folii informacyjnych w praktyce prowadzi do całkowitego zaniku obrotów handlowych, a w konsekwencji uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd mogłoby już nie mieć dla skarżącego istotnego znaczenia, gdyż wcześniej mógłby zostać zmuszony do zlikwidowania sklepu.
Sąd Wojewódzki ocenił, że w sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Wykonanie nakazu usunięcia dwóch semaforów z wyświetlaczem umieszczonych na elewacji i witrynach budynku, przy lokalu handlowym oraz usunięcie śladów na elewacji po ich demontażu, a także usunięcie wszystkich folii informacyjno - reklamowych umieszczonych w oknach, witrynach i drzwiach wejściowych do lokalu doprowadzi do zniszczenia co najmniej części użytych do reklamy sklepu i warsztatu jubilerskiego materiałów reklamowych oraz będzie wiązało się z poniesieniem znacznych nakładów finansowych.
Nadto ewentualny powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu takiego obowiązku również będzie wymagał poniesienia dodatkowych kosztów oraz dodatkowego nakładu pracy. Natomiast brak wyeksponowania lokalu, poprzez umieszczenie reklam, może doprowadzić do spadku przychodów ze sprzedaży towarów i usług, a w konsekwencji nawet do likwidacji sklepu i warsztatu jubilerskiego.
Z tych względów Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji na podstawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.
Wspólnota [...] w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i 80 K.p.a polegających na niepodjęciu przez Sąd wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; w szczególności poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i ustalenia na podstawie tego materiału czy Ł. K. wykazał w sposób należyty istnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i pozwalających na wydanie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, że skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających, że w spornym lokalu prowadzona jest działalność gospodarcza w celu uzyskiwania dochodów. Zdaniem uczestnika postępowania skarżący powinien przedstawić dokumenty księgowe świadczące od kiedy i w jakim celu jest prowadzona ta działalność.
Dalej podniesiono kwestie związane z konfliktem współwłaścicieli o prawo do korzystania ze spornego lokalu. Podkreślono, że skarżący bezprawnie wyremontował lokal wieszając m. in. szyldy i oświetlenia. Od wielu lat toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności a działalność skarżącego nie jest skierowana na prowadzenie działalności gospodarczej i osiąganie dochodów, ale dla zachowania pozorów prowadzenia działalności w celu utrzymania prawa do wyłącznego korzystania z przedmiotowego lokalu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w nim zawarte są trafne. Przede wszystkim trzeba zaznaczyć, że Sąd Wojewódzki nie mógł naruszyć przepisów art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i 80 K.p.a. gdyż w postępowaniu sądowym nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Trafnie natomiast zarzucono, że uwzględnienie wniosku w przedmiocie ochrony tymczasowej było niezasadne.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.
W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia potwierdza stanowisko zawarte w zażaleniu, że wnioskodawca nie wykazał w sposób należyty istnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W swoim wniosku podniósł, że likwidacja nośników reklamowych spowoduje spadek przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, która stanowi jego główne źródło dochodów.
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że ogólnikowe powoływanie się na szkodę, która może grozić stronie skarżącej na skutek wykonania decyzji jeszcze przed zakończeniem postępowania sądowego, uniemożliwia ocenę, czy ta szkoda jest szkodą znaczną. Samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Za szkodę znaczną w rozumieniu tego przepisu nie może być bowiem uznana, jak chciałaby tego strona skarżąca, potencjalna strata finansowa, która ewentualnie mogłaby powstać, gdyby sporne reklamy zostały zdemontowane. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej.
Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się koniecznością poniesienia kosztów, które będą dla strony "znaczne" w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej.
Tymczasem skarżący nie wykazał, że wykonanie obowiązków nałożonych w decyzji spowoduje szkodę majątkową o znacznych rozmiarach. Trudno też przyjąć, że likwidacja wskazanych nośników reklamowych spowoduje tak istotną zmianę, że zagrożone będzie dalsze prowadzenie działalności handlowej i usługowej. Trzeba bowiem założyć, że skarżący nie jest pozbawiony możliwości skorzystania z takich form reklamy, która ma charakter legalny. Rzeczą więc skarżącego jest podjęcie takich starań, które zapewnią mu właściwe warunki prowadzonej działalności zarobkowej.
Natomiast nie mogła mieć istotnego znaczenia dla rozpoznawanej sprawy okoliczność odnosząca się do prowadzonych postępowań w przedmiocie prawa do korzystania ze spornego lokalu, czy zniesienia współwłasności spornego lokalu.
Z kolei podnoszona w zażaleniu bezprawność remontu lokalu oraz montażu reklam nie mogła być przedmiotem oceny Sądu na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji bowiem oznaczałoby to niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Zgodność z prawem wydanej decyzji będzie przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionej skargi przez Sąd pierwszej instancji.
Wobec powyższego należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie.
W konsekwencji orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 i art. 61 § 3 p.p.s.a.