Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną A. w K. (dalej jako "skarżąca") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 31 marca 2015 r. oddalającego skargę na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z [...] listopada 2014 r. w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej przez nadesłanie 7 egzemplarzy odpisów skargi kasacyjnej poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie to przesłano na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika skarżącej. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłka nie została odebrana przez adresata. Wezwanie doręczono 19 czerwca 2015 r. a termin do ich wykonania upłynął 26 czerwca 2015 r. Skarżąca nie uzupełniła braków skargi, więc Sąd I instancji skargę odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Zarzuciła naruszenie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 67 § 5 i art. 73 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi kasacyjnej, pomimo, że nie doszło do skutecznego dwukrotnego awizowania doręczenia pisma, ponieważ awizo nie zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej pełnomocnika skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych i fiskalnych skargi kasacyjnej, co skutkowało odrzuceniem tego środka odwoławczego. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia pełnomocnikowi skarżącej wezwania do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej.
Do doręczenia wezwania doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie zaś z art. 73 § 2 p.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Stosownie do art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Przepisy art. 73 § 1 - 4 p.p.s.a. stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. "fikcji" doręczenia. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę jeśli wykaże ona, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego.
Pełnomocnik skarżącej twierdzi, że awizo nie zostało mu w ogóle pozostawione, a ponadto kwestionuje sposób w jaki wypełnione zostało zwrotne potwierdzenie odbioru awizowanej przesyłki. Twierdzenie pełnomocnika skarżącej nie znajdują jednak oparcia w aktach sprawy, jak również w złożonych przez pełnomocnika skarżącej dokumentach. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki listonosz podjął 5 czerwca 2015 r., a następnie przesyłkę pozostawił w urzędzie pocztowym. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w oddawczej skrzynce odbiorczej. Świadczy o tym zarówno druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, opatrzony datą, podpisem listonosza oraz urzędową pieczęcią z datownikiem Urzędu Pocztowego Kraków-53. Powtórne awizowanie nastąpiło 15 czerwca 2015 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił 24 czerwca 2015 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem.
Jak wynika z pisma Poczty Polskiej S.A. Urząd w Krakowie z 17 sierpnia 2015 r. stanowiącego odpowiedź na reklamację doręczenia przesyłki, listonosz nie potrafi jednoznacznie wskazać w jakich okolicznościach awizował przesyłkę, stwierdził natomiast, że został poinformowany przez pracownika Kancelarii (sekretarkę M.B.), że adwokat M.K. przebywa na urlopie i dlatego też prosi o awizowanie przesyłek do niego adresowanych. W związku z pozyskaniem takiej informacji listonosz pozostawiał awizo bezpośrednio w Kancelarii sekretarce, a w przypadkach jej nieobecności osobie, która ją zastępowała. Uznać zatem należało, że odebranie awizo przez upoważnionego do odbioru korespondencji pracownika było skuteczne. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej została zatem doręczona pełnomocnikowi skarżącej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik skarżącej zmierza do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela, co godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji pełnomocnika skarżącej prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie przez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza.
Z tych też przyczyn uznać należało, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił skuteczność doręczenia pełnomocnikowi skarżącej przedmiotowego wezwania do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
----------------------- 2 1