Postanowienie NSA z 12 kwietnia 2005 r., II OZ 192/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. O. reprezentowanego przez radcę prawnego R. A., na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, z dnia 9 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Bk 514/04, w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu sądowego od skargi R. O., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży, z dnia 28 czerwca 2004r. o nr [...] wydanej w przedmiocie odmowy zmiany lub uchylenia decyzji o wymiarze należności za wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej, - postanawia – oddalić zażalenie.

Skład

sędzia NSA Ludwik Żukowski

Uzasadnienie

II OZ 193/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (zwany dalej WSA), postanowieniem z dnia 9 listopada 2004 r. o sygn. akt II SA/Bk 514/04, postanowił oddalić wniosek R. O. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. R. O. był zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego z tytułu wniesienia do WSA skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży.

Od wyżej wskazanego postanowienia zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący R. O.. W swym piśmie strona podniosła, iż wezwanie do uiszczenia wpisu odebrała jego córka A. Ż., która jednocześnie jest pracownikiem zatrudnionym w prowadzonym przez niego przedsiębiorstwie. W dniu odebrania wezwania A. Ż. przebywała na urlopie i nie przekazała skarżącemu pisma sądowego. Ponadto wbrew temu co twierdzi Sąd w postanowieniu, córka jego nie mieszka w jego domu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu w całości. Zażalenie wniesiono w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

zażalenie nie może zostać uwzględnione, gdyż Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia.

Należy zgodzić się z Sądem I instancji, iż wezwanie o uiszczenie wpisu sądowego skierowane do R. O. zostało doręczone w sposób prawidłowy. Pismo Sądu zostało wysłane na podany w skardze adres zamieszkania R. O.. Wezwanie to odebrała córka skarżącego – A. Ż.. Na odwrotnej stronie zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma widnieje adnotacja pracownika poczty według, której A. Ż. jest dorosłym domownikiem adresata pisma. Doręczenie nastąpiło więc na ręce dorosłego domownika strony z chwilą odbioru tego pisma przez jego córkę. Taka możliwość doręczenia pisma sądowego dopuszcza art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej P.p.s.a.). Słusznie więc podniósł Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że dorosły domownik nie miał obowiązku przekazać wezwania do księgowości firmy. Co warto podkreślić, odbiór pisma nie nastąpił w miejscu pracy skarżącego lecz miejscu jego zamieszkania. Z tego powodu podniesiona przez skarżącego okoliczność o przybywaniu na urlopie jego pracownicy A. Ż. nie wyklucza Jego winy w niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego.

Nie można też jako zasadnego potraktować zarzutu o nieprawidłowym doręczeniu wezwania. Według skarżącego, A. Ż. nie jest jego dorosłym domownikiem. Co ważne, zarzut ten nie został podniesiony we wniosku o przywrócenie terminu lecz dopiero w zażaleniu od postanowienia WSA z dnia 9 listopada 2004 r. To, iż A. Ż. nie jest dorosłym domownikiem ma potwierdzać kserokopia jej dowodu osobistego. Wynika z niej, że osoba ta jest zameldowana pod innym adresem niż ten na, który zostało wysłane wezwanie. Po pierwsze, A. Ż. będąc córką R. O. może być jego domownikiem niezależnie od tego czy równocześnie prowadzi z nim gospodarstwo domowe. Znaczenie decydujące dla prawidłowego doręczenia wezwania ma to, że A. Ż. zamieszkuje pod wspólnym adresem ze swym ojcem. Zdaniem Sądu zameldowanie na pobyt stałym pod określonym adresem nie wyklucza zamieszkiwania pod zupełnie innym adresem. Należy tu wyraźnie podkreślić, iż przepis art. 72 P.p.s.a. dla prawidłowego doręczenia pisma sądowego wymaga jedynie aby dorosła osoba zamieszkiwała pod adresem podanym do korespondencji, a wobec tego nie jest koniecznym aby doręczenie nastąpiło wyłącznie na ręce osoby zameldowanej pod tym adresem. To, że A. Ż. zamieszkiwała w dniu doręczania pisma pod adresem podanym przez skarżącego, dowodzi adnotacja pracownika poczty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Ten fakt potwierdza także i to, że wysyłane wcześniej do R. O. pismo sądowe z dnia 3 sierpnia 2004r. również zostało odebrane przez jego córkę. A. Ż. odebrała również odpis postanowienia Sądu z dnia 5 października 2004r., o odrzuceniu skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży. Postanowienie to musiało zostać przekazane adresatowi skoro R. O. zdołał wnieść do NSA skargę kasacyjną oraz wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Córka skarżącego odebrała też, decyzję SKO w Łomży z dnia 2 czerwca 2004r., o nr [...], od której R. O. złożył do SKO w Łomży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Te okoliczności, a w szczególności fakt, że córka skarżącego przekazywała adresowane do niego pisma urzędowe, niezbicie wskazują, że A. Ż. zamieszkiwała pod adresem wskazanym w skardze w dniu doręczania wezwania. Nie ma tu więc większego znaczenia, iż osoba została zameldowana pod innym niż zamieszkuje adresem.

Wezwanie Sądu zostało więc doręczone w sposób prawidłowy, zaś skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że nie uiszczenie wpisu sądowego w terminie nastąpiło bez jego winy

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 197 § 2 P.p.s.a.