Postanowienie NSA z 20 kwietnia 2010 r., II OZ 192/10

Wydany

20 kwietnia 2010 r.

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 20 kwietnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 stycznia 2010 roku sygn. akt IV SA/Wr 558/09 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku H.W. o przyznanie prawa pomocy

Skład

Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak

Sprawa

w sprawie ze skargi H.W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2009 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 15 stycznia 2009 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek H.W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi H.W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2009 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 26 listopada 2009 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. W dniu 4 grudnia 2009 r. skarżący złożył wniosek o zwolnienie od opłaty sądowej. Pismem z dnia 7 grudnia 2009 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, przesyłając w załączeniu skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, wezwał go do jego wypełnienia, podpisania i przesłania Sądowi wraz ze stosownymi dokumentami źródłowymi, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący oświadczył, że "po wezwaniu do wypełnienia druku PPF informuję, że nie posiadam chwilowo żadnych pieniędzy - druk jest zbyt rozległy."

Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r., referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W dniu 29 grudnia 2009 r. H.W. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia.

Pozostawiając wniosek bez rozpoznania, Sąd I instancji wskazał, że warunkiem koniecznym do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest jego złożenie na urzędowym formularzu. Skoro skarżący nie spełnił tego warunku, mimo prawidłowego wezwania go do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku i pouczeniu o skutkach prawnych zaniechania tego obowiązku, brak było prawnej możliwości rozpoznania wniosku.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł H.W. przedkładając kopię sprzeciwu oraz zaznaczając, że zażalenie dotyczy meritum sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Nie ulega wątpliwości, że skarżący, mimo skierowanego do niego wezwania, nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłał wymaganego, urzędowego formularza PPF. Postępowanie sądowe, więc również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd I instancji nie miał innej możliwości jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem obowiązek taki określony został w cytowanym wyżej przepisie art. 257 ustawy.

Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i 198 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.