Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (zwany dalej WSA), postanowieniem z dnia 6 grudnia 2004 r. o sygn. akt II SA/Bk 514/04, postanowił odrzucić skargę kasacyjną R. O. wniesioną od postanowienia WSA z dnia 5 października 2004r. o sygn. akt II SA/Ba 514/04, o odrzuceniu skargi R. O..
Od postanowienia Sądu I instancji o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący R. O. działają przez pełnomocnika radcę prawnego R. A.. W petitum zażalenia zawarto wniosek o uchylenie postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
zażalenie nie może zostać uwzględnione, gdyż Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia.
Sąd odrzucając zaskarżonym postanowieniem skargę kasacyjną R. O. trafnie wskazał, iż ten środek odwoławczy nie został sporządzony przez fachowego pełnomocnika tj. adwokata lub radcę prawnego. Należy też zgodzić się z Sądem, że pismo zatytułowane przez skarżącego błędnie zażaleniem było w istocie skargą kasacyjną. Ten rodzaj środka odwoławczego przysługuje bowiem od postanowień kończących postępowanie przed sądem administracyjnym, zaś z treści pisma strony wynikała wyraźna intencja zaskarżenia postanowienia Sądu z dnia 5 października 2004r. o odrzuceniu skargi. Prawidłowo więc pismo to zostało zakwalifikowane jako skarga kasacyjna. Należy też dodać, że wraz z odpisem postanowienia z dnia 5 października 2004r., R. O. otrzymał wyczerpujące pouczenie o wymogach stawianych skardze kasacyjnej, oraz o skutkach ich nie dochowania.
Ponieważ skarga kasacyjna wbrew treści art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej P.p.s.a.) nie została sporządzona przez radcę prawnego lub adwokata, Sąd związany unormowaniem art. 178 P.p.s.a. odrzucił ten środek odwoławczy. Przepis art. 175 § 1 P.p.s.a. przewiduje tzw. przymus adwokacki czyli wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego. Wskazane okoliczności, w pełni potwierdzają więc odrzucenie przez Sąd I instancji skargi kasacyjnej R. O..
Wskazane przez pełnomocnika strony w zażaleniu zarzuty są wyjątkowo nieczytelne i jakby związane z innym rozstrzygnięciem Sądu I instancji. Może o tym świadczyć np. błędne powołanie daty doręczenia zaskarżonego postanowienia z dnia 6 grudnia 2004r., czyli daty 12 listopada 2004r., czy także powołanie okoliczności dotyczących zatrudnienia przez stronę skarżącą swej córki A. Ż.. Jest więc oczywistym, że zarzuty te nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia WSA z dnia 6 grudnia 2004r. o sygn. akt II SA/Bk 514/04.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 197 § 2 P.p.s.a.
II OZ 193/05
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (zwany dalej WSA), postanowieniem z dnia 9 listopada 2004 r. o sygn. akt II SA/Bk 514/04, postanowił oddalić wniosek R. O. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. R. O. był zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego z tytułu wniesienia do WSA skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży.
Od wyżej wskazanego postanowienia zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący R. O.. W swym piśmie strona podniosła, iż wezwanie do uiszczenia wpisu odebrała jego córka A. Ż., która jednocześnie jest pracownikiem zatrudnionym w prowadzonym przez niego przedsiębiorstwie. W dniu odebrania wezwania A. Ż. przebywała na urlopie i nie przekazała skarżącemu pisma sądowego. Ponadto wbrew temu co twierdzi Sąd w postanowieniu, córka jego nie mieszka w jego domu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu w całości. Zażalenie wniesiono w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
zażalenie nie może zostać uwzględnione, gdyż Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia.
Należy zgodzić się z Sądem I instancji, iż wezwanie o uiszczenie wpisu sądowego skierowane do R. O. zostało doręczone w sposób prawidłowy. Pismo Sądu zostało wysłane na podany w skardze adres zamieszkania R. O.. Wezwanie to odebrała córka skarżącego – A. Ż.. Na odwrotnej stronie zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma widnieje adnotacja pracownika poczty według, której A. Ż. jest dorosłym domownikiem adresata pisma. Doręczenie nastąpiło więc na ręce dorosłego domownika strony z chwilą odbioru tego pisma przez jego córkę. Taka możliwość doręczenia pisma sądowego dopuszcza art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej P.p.s.a.). Słusznie więc podniósł Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że dorosły domownik nie miał obowiązku przekazać wezwania do księgowości firmy. Co warto podkreślić, odbiór pisma nie nastąpił w miejscu pracy skarżącego lecz miejscu jego zamieszkania. Z tego powodu podniesiona przez skarżącego okoliczność o przybywaniu na urlopie jego pracownicy A. Ż. nie wyklucza Jego winy w niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego.
Nie można też jako zasadnego potraktować zarzutu o nieprawidłowym doręczeniu wezwania. Według skarżącego, A. Ż. nie jest jego dorosłym domownikiem. Co ważne, zarzut ten nie został podniesiony we wniosku o przywrócenie terminu lecz dopiero w zażaleniu od postanowienia WSA z dnia 9 listopada 2004 r. To, iż A. Ż. nie jest dorosłym domownikiem ma potwierdzać kserokopia jej dowodu osobistego. Wynika z niej, że osoba ta jest zameldowana pod innym adresem niż ten na, który zostało wysłane wezwanie. Po pierwsze, A. Ż. będąc córką R. O. może być jego domownikiem niezależnie od tego czy równocześnie prowadzi z nim gospodarstwo domowe. Znaczenie decydujące dla prawidłowego doręczenia wezwania ma to, że A. Ż. zamieszkuje pod wspólnym adresem ze swym ojcem. Zdaniem Sądu zameldowanie na pobyt stałym pod określonym adresem nie wyklucza zamieszkiwania pod zupełnie innym adresem. Należy tu wyraźnie podkreślić, iż przepis art. 72 P.p.s.a. dla prawidłowego doręczenia pisma sądowego wymaga jedynie aby dorosła osoba zamieszkiwała pod adresem podanym do korespondencji, a wobec tego nie jest koniecznym aby doręczenie nastąpiło wyłącznie na ręce osoby zameldowanej pod tym adresem. To, że A. Ż. zamieszkiwała w dniu doręczania pisma pod adresem podanym przez skarżącego, dowodzi adnotacja pracownika poczty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Ten fakt potwierdza także i to, że wysyłane wcześniej do R. O. pismo sądowe z dnia 3 sierpnia 2004r. również zostało odebrane przez jego córkę. A. Ż. odebrała również odpis postanowienia Sądu z dnia 5 października 2004r., o odrzuceniu skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży. Postanowienie to musiało zostać przekazane adresatowi skoro R. O. zdołał wnieść do NSA skargę kasacyjną oraz wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Córka skarżącego odebrała też, decyzję SKO w Łomży z dnia 2 czerwca 2004r., o nr [...], od której R. O. złożył do SKO w Łomży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Te okoliczności, a w szczególności fakt, że córka skarżącego przekazywała adresowane do niego pisma urzędowe, niezbicie wskazują, że A. Ż. zamieszkiwała pod adresem wskazanym w skardze w dniu doręczania wezwania. Nie ma tu więc większego znaczenia, iż osoba została zameldowana pod innym niż zamieszkuje adresem.
Wezwanie Sądu zostało więc doręczone w sposób prawidłowy, zaś skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że nie uiszczenie wpisu sądowego w terminie nastąpiło bez jego winy
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 197 § 2 P.p.s.a.