Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (zwany dalej WSA) postanowieniem z dnia 10 stycznia 2005r. o sygn. akt II SA/Ka 134/02, postanowił odrzucić zażalenie wniesione przez adwokata P. D. w imieniu Z. D.. Zażalenie to dotyczyło postanowienia WSA w Gliwicach o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Jako podstawę odrzucenia zażalenia wskazano nieuiszczenie przez fachowego pełnomocnika wpisu sądowego w wysokości stałej przy wnoszeniu tego środka zaskarżenia.
Od wyżej wskazanego postanowienia zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł w imieniu Z. D. jego pełnomocnik P. D.. Skarżący w swym zażaleniu zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wniesiony przez niego środek odwoławczy nie został należycie opłacony jednak reprezentowana przez niego strona nie może ponieść ujemnych konsekwencji zaniedbania, którego dopuścił się pełnomocnik. W petitum zażalenia, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2005r., i rozpoznanie zażalenia skarżącego. Zażalenie wniesiono w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zażalenie nie może zostać uwzględnione, gdyż Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia.
Nie ulega kwestii, iż pełnomocnik strony, którym jest adwokata nie uiścił wpisu sądowego w wysokości stałej od zażalenia na postanowienie Sądu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Nie uczynił tego pomimo obowiązku poniesienia tej opłaty, który wynika z § 2 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 221, poz. 2193). Niewywiązanie się z tego obowiązku przez adwokata potwierdza sam pełnomocnik w treści swego zażalenia oraz notatka urzędowa podpisana przez Głównego Księgowego WSA w Gliwicach. W tej sytuacji WSA w Gliwicach był zobowiązany odrzucić wniesiony środek odwoławczy w oparciu o art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a.
W zażaleniu podniesione zostało, że skarżący nie może ponosić ujemnych konsekwencji zaniedbania, którego dopuścił się jego pełnomocnik. Jest oczywistym, że ten zarzut nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego postanowienia. Odwołanie się do tego rodzaju argumentu jest raczej dowodem na to, że adwokat niewłaściwie pojmował rolę jaką pełni fachowy pełnomocnik w procesie sądowym. Jeżeliby ustawodawca zamierzał chronić strony postępowania przed zaniedbaniem reprezentujących ich fachowych pełnomocników, to wówczas nie zawarłby tak jednoznacznej wypowiedzi w przepisie art. 221 P.p.s.a. Określone tam konsekwencje nieuiszczenia opłaty sądowej w wysokości stałej przez adwokata lub radcę prawnego są z całą pewnością negatywne i żaden przepis procedury sądowoadministracyjnej tych skutków nie eliminuje.
Sąd podkreśla, że nie dotyczy to sytuacji gdy zaniedbanie nie zostało spowodowane z winy pełnomocnika. Z tych powodów strona postępowania sądowego powinna przed udzieleniem pełnomocnictwa poważnie zastanowić się czy osoba, którą obdarza swym zaufaniem daje gwarancje odpowiedniego wywiązania się z obowiązków procesowych.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 197 § 2 P.p.s.a.