Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postanowieniem z dnia 11 stycznia 2010 r., odmówił J. H. przyznania prawa pomocy, w sprawie ze skargi tej skarżącej na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się od wykonania obowiązku rozbiórki tymczasowego obiektu handlowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał wysokość dochodów osiąganych zarówno przez skarżącą, jak i osoby prowadzące z nią wspólne gospodarstwo domowe uznając, że z przedstawionych przez stronę dokumentów i oświadczeń wynika, że przyznanie prawa pomocy nie byłoby zgodne z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), bowiem skarżąca jest w stanie pokryć koszty postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. H., podnosząc, że w ostatnim czasie jej sytuacja materialna uległa pogorszeniu, poprzez niezbędne koszty naprawy samochodu, wydatków związanych z pomocą rodzinie oraz schorzeń skarżącej i jej męża.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadą ogólną postępowania przez sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez stronę kosztów tego postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 ppsa). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie natomiast do art. 246 § 1 pkt 2 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Orzeczenie w tej sprawie Sąd wydaje zatem na podstawie oświadczeń strony mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w razie potrzeby przedstawione przez stronę dowody.
W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji dokonał wnikliwej oceny sytuacji finansowej i możliwości płatniczych skarżącej oraz osób prowadzących z nią wspólnie gospodarstwo domowe, która zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasługuje na aprobatę. Analizie zostały poddane zarówno dochody osiągane w gospodarstwie domowym skarżącej, jak również zwykłe wydatki. Natomiast kwestie wydatków spowodowanych naprawą samochodu, czy ewentualnej pomocy rodzicom nie mieszczą się w kategorii zwykłych kosztów utrzymania. Okoliczność, że skarżąca ponosi koszty związane z pomocą matce także nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, zwłaszcza, że jak wynika z oświadczenia strony, brat skarżącej mieszka w tym samym domu co matka i również zobowiązany jest do świadczenia pomocy.
Dokonane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi porównanie kwoty koniecznego do uiszczenia wpisu z kwotą miesięcznych dochodów uzyskiwanych przez skarżącego i jego małżonkę, spowodowało, że brak było podstaw do przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym, czy zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu, gdyż nie zostało wykazane, iż strona spełnia warunki do przyznania jej prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art.197 ppsa.