Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/WA 2535/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi A. B. i H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi podała, iż zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi nie zostało skutecznie doręczone oraz, że o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia wpisu dowiedziała w dniu 13 lutego 2015r. z postanowienia Sądu z dnia 29 grudnia 2014 r. o odrzuceniu skargi.
W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu jako spóźniony podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Jak wynika z akt sprawy skarżąca o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia wpisu dowiedziała się w dniu 13 lutego 2015 r., tj. w dniu w którym ustanowiony przez nią pełnomocnik (M. K.) otrzymał postanowienie z dnia 29 grudnia 2014 r. (potwierdzenie odbioru – k. 450 akt sądowych). W tym też momencie dla strony ustała przyczyna uchybienia terminu. Wynika z tego, że ustawowy siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął dla strony skarżącej w dniu 20 lutego 2015 r. Tymczasem skarżąca wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi złożyła dopiero w dniu 15 marca 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), a zatem z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca H. P. domagając się przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu do skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...]września 2013 r.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nie wiedziała w jakim terminie może złożyć wniosek o przywrócenie terminu, a Sąd nie pouczył jej o tym. Zatem trudno jest przypisać jej winę w dotrzymaniu terminów, skoro nie miała wiedzy zarówno o samych terminach jak i skutkach ich niedotrzymania. Ponadto wyjaśniła, że miała zamiar zaskarżyć postanowienie o odrzuceniu skargi, jednakże w niniejszym postępowaniu nie zostało przyznane jej prawo pomocy, a skargę kasacyjną mógł wnieść tylko radca prawny lub adwokat.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Natomiast z normy art. 87 § 1 P.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sądowoadministracyjnych, z postanowienia o odrzuceniu skargi, otrzymanego w dniu 13 lutego 2015 r. przez pełnomocnika, skarżąca powzięła wiadomość o uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. Zatem od tego dnia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Tymczasem wniosek o przywrócenie przedmiotowego terminu został złożony dopiero w dniu 15 marca 2015 r. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez stronę. Zatem przyjąć należy, że w tej sytuacji zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił przedmiotowy wniosek jako spóźniony.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dla oceny czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. nie ma znaczenia kwestia zamiaru skarżącej co do złożenia środka zaskarżenia od postanowienia o odrzuceniu skargi, w efekcie niezrealizowanego, czy też nieprzyznanie jej prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Stanowiska Sądu w tym zakresie nie podważa także okoliczność, iż Sąd nie pouczył skarżącej o sposobie i terminie złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jak wynika z akt sprawy strona została pouczona o sposobie i terminie uiszczenia wpisu od skargi oraz o skutkach jego nieuiszczenia w ustawowym terminie, co uczyniło zadość wymogowi z art. 6 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniom zażalenia sąd nie ma obowiązku z urzędu informować strony o wszelkich możliwych instytucjach procesowych, ale powinien ograniczyć się do wskazówek celowych z punku widzenia prawidłowego przebiegu postępowania i zapewnienia gwarancji procesowych strony.
Tylko w tych okolicznościach można mówić o uzasadnionej wg okoliczności sprawy potrzebie udzielenia pouczenia stronie (zobacz np.: postanowienie NSA z 27.09.2011 r. II OSK 1925/11, Legalis). Wskazówki i pouczenia sądu powinny dotyczyć wyłącznie dokonywanych przez stronę czynności procesowych na danym etapie postępowania i w powstałej sytuacji procesowej (zobacz: postanowienie NSA z 12.12.2012 r. I FZ 514/12, Legalis).
Mając zatem na uwadze powyższe, wobec bezzasadności argumentacji zażalenia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.