Uzasadnienie
Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie ze skargi U.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lipca 2022 r., nr SKO.Go/420-PP/844/22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, zarządzeniem z dnia 10 października 2022 r., wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 (pięćset) złotych stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 535, dalej: "rozporządzenie").
Zażalenie na powyższe zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła U.W., zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie lub zmianę i zwolnienie skarżącej z kosztów sądowych, ewentualnie pomniejszenie wysokości wpisu.
Zarządzeniu zarzucono naruszenie:
- 1. art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), poprzez zobowiązanie skarżącej do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł,
- 2. § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, poprzez jego zastosowanie,
- 3. § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie.
W uzasadnieniu żaląca wskazała, że nie zgadza się z przedmiotowym zarządzeniem. Skarżąca zaznaczyła, że nie stać jej na pokrycie wskazanego wpisu oraz że ma skromną emeryturę w wysokości 2.306,17 zł.
Ponadto nie zgadza się z wysokością wpisu. Zdaniem skarżącej powinien on wynosić 200 zł i w tym zakresie powinno się stosować § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2022 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmówił U.W. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Po wpłynięciu środka odwoławczego do zadań Sądu I instancji należy zbadanie czy środek odwoławczy odpowiada wymogom formalnym, a także czy został uiszczony wpis. W razie potrzeby Sąd wzywa do usunięcia braków formalnych i uiszczenia wpisu.
Stosownie do art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis. Do pism, o których mowa w tym przepisie należy między innymi skarga. W przypadku gdy skarga nie została należycie opłacona, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, ponieważ wobec braku opłaty Sąd nie podejmie żadnej czynności.
W myśl art. 214 p.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, o ile ustawa nie stanowi inaczej (§ 1). Pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie (§ 2 zd. 1), co w niniejszej sprawie nie ma miejsca.
W świetle powołanego przez Sąd I instancji oraz żalącą § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury wynosi 500 zł. Odnosząc się do powyższego należy wyjaśnić, że zasady i wymogi ustalania warunków zabudowy są uregulowane w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 503) oraz w wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych. Z tego też względu wpisy w sprawach skarg na decyzje o warunkach zabudowy zalicza się w świetle rozporządzenia do spraw z zakresu zagospodarowania przestrzennego.
Zatem podstawą prawną wpisu w tych sprawach jest § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Należy przy tym zaznaczyć, że wysokość tego wpisu wynosi 500 zł, a więc tyle samo co wysokość wpisu w sprawach skarg z zakresu budownictwa i architektury określonego w § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Z tego też względu błędne powołanie w zaskarżonym zarządzeniu podstawy prawnej obowiązku uiszczenia wpisu nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem skarżącą wezwano do uiszczenia wpisu w prawidłowej wysokości. Oznacza to, że mimo powyższego błędu zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.