Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1063/10, odrzucił wniosek E. S. o przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 sierpnia 2011 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1063/10 WSA w Rzeszowie oddalił skargę E. S. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2010 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Skarżąca w dniu 5 października 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 2 sierpnia 2011 r. Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie odpisu tego wyroku.
W uzasadnieniu podniosła, że nie została prawidłowo pouczona o rozprawie wyznaczonej na dzień 2 sierpnia 2011 r. Nie uczynili tego ani Sąd, ani przyznany z urzędu adwokat i z tego powodu nie mogła złożyć wniosku o wydanie wyroku z uzasadnieniem.
Skarżąca i ustanowiony adwokat z urzędu Ł. B. zostali wezwani przez Sąd do uzupełnienia braków powyższego wniosku tj. wykazania, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
Pismem z dnia 8 listopada 2011 r. adw. Ł. B. poinformował, że skarżąca w związku z utratą zaufania do pełnomocnika pismem z dnia 18 sierpnia 2011r., złożyła zawiadomienie do Okręgowej Rady Adwokackiej o popełnieniu przez niego wykroczenia dyscyplinarnego oraz zażądała wyznaczenia nowego pełnomocnika. Jednocześnie wypowiedziała mu pełnomocnictwo do dalszego prowadzenia sprawy.
Skarżąca natomiast w piśmie z dnia 14 listopada 2011 r. wskazała, że dopiero w dniu 17 sierpnia 2011 r. otrzymała od adwokata pismo zatytułowane "Informacja w sprawie", w którym poinformował ją o oddaleniu skargi przez Sąd oraz że "kasacja nie przysługuje".
Sąd I instancji ocenił, że wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony, ponieważ jego wniesienie nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu, określonego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwanej "p.p.s.a."). Biorąc pod uwagę wyjaśnienia strony skarżącej Sąd stwierdził, że w dniu 17 sierpnia 2011 r. ustała przyczyna uchybienia terminu, a liczony od ustania przeszkody termin siedmiu dni do złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu przewidziany w art. 87 § 1 P.p.s.a. upłynął skarżącej w 24 sierpnia 2011 r.
Skarżąca uchybiła temu terminowi, gdyż pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 5 października 2011 r.
Z tego względu przedmiotowy wniosek podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie. Wskazała, że celowe działanie wyznaczonego z urzędu adwokata, który dopiero w dniu 17 sierpnia 2011 r. poinformował ją o treści wyroku z dnia 2 sierpnia 2011 r. doprowadziło do uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Skarżąca zarzuciła "zmowę Sądu Administracyjnego z adwokatem Ł. B. z bezpośrednim zamiarem działania na szkodę prywatną E. S.". W uzasadnieniu zażalenia zrelacjonowała szeroko przebieg postępowania i sprawę administracyjną, będącą przedmiotem skargi. Wskazała na nieprawidłowości w działaniach Sądu oraz pełnomocnika. W szczególności podniosła, że nie mogła złożyć wniosku o uzasadnienie wyroku, gdyż nie była zawiadamiana o rozprawie ani przez Sąd, ani przez pełnomocnika. Według skarżącej rozprawa była celowo zatajona, aby można było zakończyć sprawę bez jej udziału.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.).
Z przepisów powyższych wynika, że Sąd rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu w pierwszej kolejności winien zbadać czy wniosek ten został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Dopiero stwierdzenie, że wniosek został złożony w terminie, jak również, że spełnia on inne wymogi przewidziane powołaną ustawą – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozwala przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania.
Sąd I instancji badając termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zasadnie przyjął, że datą początkową jego biegu była data w której skarżąca dowiedziała się o treści wyroku z dnia 2 sierpnia 2011 r. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że datą tą jest najpóźniej dzień 17 sierpnia 2011 r., w którym skarżąca dowiedziała się od swojego pełnomocnika o treści tego rozstrzygnięcia. W konsekwencji należało stwierdzić, że złożony w dniu 5 października 2011 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej był spóźniony i podlegał odrzuceniu.
Podnoszone w zażaleniu zarzuty nie mogą podważyć zasadności zastosowania przez Sąd I instancji art. 88 p.p.s.a., ponieważ jeśli było tak jak twierdzi strona skarżąca, że celowo nie została powiadomiona o treści wyroku przez pełnomocnika, to okoliczność ta mogłaby mieć istotne znaczenie przy merytorycznym rozpoznaniu wniosku o przywrócenie przedmiotowego terminu gdyby złożony został w terminie 7 dni od ustania przyczyny jego uchybienia.
Zaznaczyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejsze zażalenie mógł uwzględnić tylko te okoliczności, które dotyczyły zachowania przez skarżącą 7-dniowego terminu przewidzianego na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Tymczasem argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie mogła podważyć oceny Sądu Wojewódzkiego, że termin ten został znacznie przekroczony.
Ubocznie trzeba podkreślić, że nieusprawiedliwiony jest zarzut co do nieprawidłowego działania Sądu Wojewódzkiego, polegającego według skarżącej na celowym niezawiadomieniu jej o rozprawie. Zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. wszelkie pisma sądowe, w tym zawiadomienia o rozprawie doręczane są pełnomocnikowi ustanowionemu dla strony. Sąd natomiast nie ma wpływu na to, jak strona i pełnomocnik uzgodnili sposób komunikowania między sobą.
W konsekwencji zażalenie, jako nieuzasadnione podlegało oddaleniu na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a.