Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 196/13, po rozpoznaniu zażalenia R. M., uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II SO/Rz 15/12, oddalające wniosek o wymierzenie organowi grzywny.
Pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. R. M. wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia NSA przez wydanie postanowienia o kosztach postępowania zażaleniowego, stosownie do art. 197 § 2 w zw. z art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W piśmie tym podkreślono, że stosowne żądanie w tym zakresie zostało zawarte w zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 199 P.p.s.a. na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Zasada ta odnosi się do postępowania przed sądami I i II instancji. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami, zostały ściśle unormowane w przepisach art. 200, 201, 203 i 204 p.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania z tym, jakim orzeczeniem kończy się postępowanie sądowe. Z kolei art. 209 P.p.s.a. jednoznacznie stanowi, w jakich przypadkach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania między stronami.
Odnosząc się do przedmiotowego wniosku zauważyć należy, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniach, o których mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Brak jest bowiem w tym przepisie podstawy do zamieszczenia orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych rozstrzygnięciach kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w omawianym artykule. W szczególności dotyczy to orzeczeń wydawanych w postępowaniu zażaleniowym, gdyż art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym, które dawałoby z kolei podstawę do odpowiedniego stosowania w przypadku uchylenia zaskarżonego postanowienia sądu I instancji art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający (por. uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07; postanowienie NSA z 30 stycznia 2004 r., sygn. akt FZ 504/04; postanowienie NSA z 14 września 2004 r., sygn. akt FZ 266/04; postanowienie NSA z 15 lutego 2007 r., II FZ 12/07, postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 594/10). W niniejszej sprawie nie zachodził zatem przypadek konieczności zamieszczenia w postanowieniu dodatkowego orzeczenia odnośnie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.