Uzasadnienie
II OZ 200 / 11
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2011 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał solidarnie M. W., J. W. i M. W. do uiszczenia części wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2010 r. w kwocie 50 złotych w związku z prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 kwietnia 2008 r. o przyznaniu prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Jednocześnie w zarządzeniu wskazano, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wnieśli D. i M. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając wniesione zażalenie jest zobowiązany z urzędu badać, czy zostało ono wniesione przez strony do tego upoważnione, ponieważ jest to jedna z przesłanek dopuszczalności zażalenia.
Zażalenie w niniejszej sprawie wniesione przez D. W. należało odrzucić. Skoro kwestionowane zarządzenie z dnia 7 stycznia 2011 r. nie zostało do niej skierowane, bowiem nie wnosiła ona zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2010 r., to tym samym nie mogła ona kwestionować wynikającego z tego zarządzenia obowiązku fiskalnego.
Odnosząc się z kolei do zażalenia M. W., uznać należało, iż jest ono bezzasadne. W zarządzeniu tym bowiem prawidłowo określono wysokość wpisu sądowego, uwzględniając przy tym fakt zwolnienia w sprawie M. W. z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 złotych. Skarżący M. W. nie wskazał przy tym na żadne takie okoliczności, które by pozwalały tę okoliczność zakwestionować.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie D. W., a na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. oddalił zażalenie M. W..