Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 października 2009 r. oddalił wniosek J.G. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w osobach: Leszka Kamińskiego, Agnieszki Wilczewskiej-Rzepeckiej, Elżbiety Zielińskiej-Śpiewak
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. J.G. do protokołu złożył wniosek o wyłączenie wskazanych wyżej sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od orzekania w sprawie, wskazując, że brali oni udział w poprzednich sprawach wydając niekorzystne orzeczenia.
Oddalając wniosek Sąd I instancji wskazał, że przyczyną ewentualnego braku bezstronności jest stosunek osobisty łączący sędziego ze stroną lub jej przedstawicielem. Stosunek osobisty jest z zasady stosunkiem emocjonalnym, może być jednak także stosunkiem natury gospodarczej (np. powiązania kredytowe) lub też spowodowany zależnością służbową. Natomiast nie uzasadnia wniosku o wyłączenie sędziego merytoryczna jego praca, w tym wydawanie orzeczeń sądowych w innych sprawach. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie do chwili obecnej nie zapadło żadne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co oznacza, że wskazany wyżej sędziowie nie wydawali żadnych orzeczeń sądowych w tej sprawie.
Jak wynika z oświadczenia odebranego od sędziów nie istnieją żadne okoliczności, o których mowa w art. 18 i 19 p.p.s.a., które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w niniejszej sprawie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zarzucając wydawanie przez sędziów objętych wnioskiem niekorzystnych dla niego rozstrzygnięć. Skarżący podniósł również szereg argumentów odnośnie postępowań toczących się z jego udziałem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa - art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a. - wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art.19 p.p.s.a.).
W sprawie niniejszej uznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie stwierdził, że brak jest podstaw do wyłączenia sędziów zgodnie z wnioskiem strony skarżącej. Po pierwsze podniesione przez stronę argumenty nie wypełniają dyspozycji przepisu art. 18 p.p.s.a., co skutkowałoby wyłączeniem sędziego od orzekania w sprawie z mocy samej ustawy. Po drugie zaś należy podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w zaskarżonym orzeczeniu, że podniesione przez stronę okoliczności nie stanowią wystarczającej przesłanki uzasadniającej zastosowanie instytucji wyłączenia sędziego stosownie do treści art. 19 p.p.s.a. W szczególności nie są takimi powodami podjęcie nawet niekorzystnego rozstrzygnięcia w innej sprawie toczącej się z udziałem skarżącego.
Sędziowie, których wniosek w niniejszej sprawie dotyczył, złożyli wymagane oświadczenia w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wobec stanowiska, jakie zaprezentował Sąd Najwyższy, że "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55), a skarżący nie wskazał, ani też nie udowodnił żadnych okoliczności, które uzasadniałyby jego wniosek, należało uznać zarzuty w tej kwestii za nietrafne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 z związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił zażalenie oddalić.