Uzasadnienie
G. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.
W skardze zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sadowego z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1995/16 odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Do sprzeciwu od ww. postanowienia skarżąca dołączyła kserokopię dowodu uiszczenia 12 grudnia 2016 r. kwoty 20 zł tytułem wpisu sądowego od skargi. Powyższe postanowienie referendarza sądowego zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu z dnia 4 stycznia 2017 r.
Następnie zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2017 r. Przewodnicząca Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała skarżącą do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 480 zł. Wskazano, że stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wpis w niniejszej sprawie wynosi 500 zł.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe zarządzenie, w którym wniosła o:
- – uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości,
- – rozpoznanie wniosku z dnia 4 lutego 2017 r. o zwolnienie z wpisu sądowego w części ponad kwotę 40 zł,
- – sprostowanie i uzupełnienie zaskarżonego zarządzenia,
- – ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał jej wniosku z dnia 4 lutego 2017 r. o zwolnienie z wpisu sądowego w części ponad kwotę 40 zł. Podała, że wskazana w zarządzeniu kwota 480 zł jako pozostająca do uzupełnienia jest niezgodna ze stanem faktycznym, bowiem do zapłaty pozostała kwota 460 zł. Wskazała, że dowód uiszczenia w dniu 4 lutego 2017 r. kwoty 20 zł tytułem wpisu sądowego od skargi załączyła do zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 4 stycznia 2017 r. W związku z powyższym w jej ocenie konieczne jest sprostowanie i uzupełnienie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku Przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Pod pojęciem "należnej opłaty", o której mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a., należy rozumieć pełną opłatę od pisma procesowego. W związku z powyższym pismu procesowemu, od którego ta należna opłata nie została uiszczona w całości, należy nadać taki sam rygor jak pismu nieopłaconemu w ogóle. Stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. w tej sytuacji Przewodniczący Wydziału wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia (uzupełnienia) wpisu sądowego w brakującej wysokości w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak stanowi art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury wynosi 500 zł.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...], uchylająca w części i w tym zakresie orzekająca co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Sprawa, w której wniesiono skargę, jest niewątpliwie sprawą z zakresu budownictwa, od której należny jest wpis sądowy od skargi w wysokości 500 zł. Mając na uwadze, że skarżąca 12 grudnia 2016 r. uiściła kwotę 20 zł tytułem wpisu sądowego od skargi, na dzień wydania zaskarżonego zarządzenia do uiszczenia pozostała kwota 480 zł. W tej sytuacji Przewodnicząca Wydziału prawidłowo ustaliła wysokość należnego w niniejszej sprawie wpisu sądowego od skargi pozostałego do uzupełnienia na kwotę 480 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia.
Odnosząc się do argumentacji zażalenia stwierdzić trzeba, że brak było podstaw do określenia wysokości wpisu sądowego od skargi pozostałego do uiszczenia na kwotę 460 zł zamiast 480 zł. Jak wynika z akt sprawy na dzień wydania zaskarżonego zarządzenia uiszczona była tylko kwota 20 zł tytułem wpisu sądowego od skargi (wpłata 12 grudnia 2016 r.), do uzupełnienia pozostała więc kwota 480 zł. Drugiej wpłaty kwoty 20 zł skarżąca dokonała dopiero 4 lutego 2017 r., czyli już po wydaniu zarządzenia z dnia 18 stycznia 2017 r. Ta okoliczność nie mogła zatem wpłynąć na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Brak jest również podstaw do sprostowana czy też uzupełnienia zaskarżonego zarządzenia w tym zakresie.
Nie mogła odnieść zamierzonego skutku również argumentacja skarżącej odnosząca się do faktu złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Należy podkreślić, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane po prawomocnym rozpoznaniu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (postanowienie z dnia 4 stycznia 2017 r.) Dla oceny prawidłowości zarządzenia wzywającego do uzupełnienia wpisu sądowego nie ma zatem znaczenia fakt złożenia w tej sprawie kolejnego wniosku o prawo pomocy (bez względu na zmianę jego treści oraz zakresu żądania w stosunku do pierwotnego wniosku). Odnośnie zaś do wniosków o rozpoznanie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy i o ustanowienie pełnomocnika z urzędu wskazać trzeba, że podlegać one będą rozpoznaniu w ramach postępowania o przyznanie prawa pomocy, nie zaś w ramach niniejszego postępowania zażaleniowego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.