Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2007 r. (sygn. akt II SA/Kr 907/06) wezwał skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym i doręczanym na skutek zgłoszonego żądania.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżąca podniosła, iż z uwagi na wiek i stan zdrowia nie jest wstanie ponieść opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Ponadto skarżąca zaznaczyła, iż zarządzenie jest dla niej krzywdzące.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W świetle art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest obciążenie kosztami sądowymi (tj. opłatami sądowymi, takimi jak wpis i opłata kancelaryjna) tego podmiotu, który wnosi pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Takimi pismami są przede wszystkim skarga i skarga kasacyjna powodujące wszczęcie postępowania w danej instancji, od których pobiera się wpis (art. 230, 231 p.p.s.a.).
Ponadto opłacie sądowej w formie opłaty kancelaryjnej podlegają pisma, zawierające żądania dokonania przez sąd określonych czynności (np. doręczenia i sporządzenia uzasadnienia wyroku - art. 234 p.p.s.a., stwierdzania jego prawomocności lub wydania dokumentów - art. 235 p.p.s.a.). Konieczność pokrycia wydatków jest związana z wystąpieniem do sądu z wnioskiem o podjęcie określonej czynności połączonej z wydatkami.
Zgodnie z art. 234 § 2 p.p.s.a. jeżeli odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzany jest na wniosek (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - art. 141 § 2 p.p.s.a.), opłatę kancelaryjną pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenia w kwocie 100 zł (§ 2 rozporządzenia w sprawie opłaty kancelaryjnej). Odpis taki doręcza się bez względu na to, czy strona uiściła opłatę kancelaryjną. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek.
Należy zaznaczyć, iż skarżąca nie wskazała żadnych zarzutów dotyczących ustalenia kwoty opłaty kancelaryjnej w niniejszej sprawie, a jedynie poniosła, iż nie jest wstanie ponieść kosztów opłaty kancelaryjnej. Argumenty skarżącej dotyczące jej stanu zdrowia i sytuacji majątkowej nie mają znaczenia prawnego ani dla ustalenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem (doręczonego na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia), ani dla zasady jej pobierania, wyrażonej w art. 234 § 2 p.p.s.a. W tym kontekście należy podkreślić, iż jeżeli strona uważa, że nie jest wstanie ponieść kosztów sądowych może w trybie przepisów art. 243 i nast. p.p.s.a. zwrócić się do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy.
Trafnie więc przyjęto w zaskarżonym zarządzeniu, iż zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. nr 221 poz. 2192) wnosząca o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku skarżąca B. R. powinna uiścić opłatę kancelaryjną w kwocie 100 zł.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym.