Postanowienie NSA z 9 marca 2006 r., II OZ 210/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 marca 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. A.

Od orzeczenia

od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005r. sygn. akt VI SO/Wa 167/05

Skład

Sędzia NSA Henryk Ożóg przewodniczący

Sprawa

w sprawie z wniosku S. A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 10 sierpnia 2005r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem pozostawiono wniosek skarżącego z dnia 3 października 2005r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania.

W jego uzasadnieniu wskazano, iż pismem z dnia 3 października 2005r. S. A. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 10 sierpnia 2005 r. nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej. Do powyższego wniosku została dołączona kopia decyzji z dnia 10 sierpnia 2005 r. wraz z kopią koperty, w której została przesłana oraz świadectwo zwolnienia z aresztu śledczego z dnia 27 września 2005 r.; brak było natomiast samej skargi na tę decyzję /.../.

Wniosek o przywrócenie terminu został zarejestrowany w repertorium SO i oznaczony ogólnie jako skarga skierowana do Sądu, choć w rzeczywistości był to jedynie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia powyższej skargi (§ 72 ust. 1 Zarządzenia 11 Prezesa Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalania zasad biurowości w sądach administracyjnych). Po zarejestrowaniu powyższego wniosku, Sąd pismem z dnia 20 października 2005 r., którego odpis otrzymał S. A., wezwał Komendanta Głównego Policji do zajęcia stanowiska w sprawie i przesłania akt administracyjnych, w którym to piśmie złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu został oznaczony jako skarga.

W dniu 22 listopada 2005 r. wpłynęła do Sądu odpowiedź na skargę sporządzona przez Komendanta Głównego Policji wraz z aktami sprawy.

Pismem z dnia 30 listopada 2005 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 10 sierpnia 2005 r. w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania przez złożenie skargi na tę decyzję. Powyższe wezwanie S. A. otrzymał w dniu 5 grudnia 2005 r.

Pismem z dnia 7 grudnia 2005 r. skarżący odpowiedział, iż skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 10 sierpnia 2005 r. dołączył do przesłanego do Sądu wniosku o przywrócenie terminu, na potwierdzenie powyższego powołał się na pismo Sądu z dnia 20 października 2005 r. skierowane do Komendanta Głównego Policji, które otrzymał do wiadomości. W powyższym piśmie jako załącznik został wskazany oryginał skargi z dnia 3 października 2005 r., lecz jak to wyjaśniono wyżej był to jedynie wniosek o przywrócenie terminu. Dodatkowym potwierdzeniem faktu, że wbrew twierdzeniom skarżącego, wraz z powyższym wnioskiem nie została złożona sama skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 10 sierpnia 2005 r., jest prezentata biura podawczego WSA w Warszawie znajdująca się na wniosku z dnia 3 października 2005 r. z której wynika, iż jako załączniki do tegoż wniosku zostały złożone trzy dokumenty (jak podniesiono wyżej były to: kopia decyzji z dnia 10 sierpnia 2005 r., kopia koperty w której została przesłana decyzja oraz świadectwo zwolnienia z aresztu śledczego z dnia 27 września 2005 r.), a całość została przesłana listem poleconym (w kopercie oznaczonej R-08936). Zatem do wniosku z dnia 3 października 2005 r. o przywrócenie terminu S. A. nie dołączył skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 10 sierpnia 2005r., gdyż byłaby ona wówczas czwartym załącznikiem złożonym do Sądu.

Mając zatem na uwadze fakt, iż Sąd pouczył skarżącego w piśmie z dnia 30 listopada 2005r. o skutkach niewykonania wezwania Sądu, na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: ppsa/, wniosek S. A. z dnia 3 października 2005r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, pozostawiono bez rozpoznania.

W zażaleniu na to postanowienie S. A. zarzucił, iż niedopuszczalnie jest obciążony "skutkami postępowania wynikającymi z winy organu prowadzącego, tj. zniknięciem "skargi". Sąd pismem z dnia 20 października 2005r. jednoznacznie potwierdził dostarczenie mu tej skargi. Sędzia w dążeniu do ukrycia faktu zniknięcia dokumentu z Sądu dopuścił się zwykłego oszustwa, a wystarczyło tylko zwrócić się o dostarczenie następnej skargi. Fakt ten potwierdza sposób wyjaśnienia zawarty w zarządzeniu, gdzie to w fałszywy sposób ustalono, że koperta jest dokumentem, przez co zwiększono ilość wpływających dokumentów. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi rozpoznaje Sąd tak więc dlaczego Sędzia przesyła ten wniosek do Komendanta Głównego, jeżeli twierdzi, że nie było tam skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie bowiem z art. 87 § 4 ppsa równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Nie budzi wątpliwości, że skarżący wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skargi wraz z wnioskiem nie złożył. Z akt sprawy bowiem wynika, że do wniosku załączone zostały jedynie: kopia kwestionowanej decyzji, kopia koperty, w której decyzję tę przesłano oraz świadectwo zwolnienia z aresztu śledczego.

Stosownie do art. 49 ppsa jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (§ 1). Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (...) (§ 2).

Skoro skarżący wezwany przez Sąd I instancji w powyższym trybie, braku wniosku o przywrócenie terminu nie usunął, zarządzenie o jego pozostawieniu bez rozpoznania było zasadne. Tym samym zażalenie skarżącego sprowadzające się do polemiki z ustaleniami Sądu nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wobec tego na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie to oddalił.