Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił wniosek skarżącego B. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Podejmując powyższe rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu został mu przesłany stosowny formularz PPF celem jego uzupełnienia i podpisania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi skarżący pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. wskazał, iż jest zwolniony od ponoszenia opłat sądowych oraz oświadczył, że podtrzymuje wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu. W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 grudnia 2013 r. poinformowano skarżącego m.in. o tym, że rozpatrzenie wniosku o przyznanie adwokata jest możliwe po nadesłaniu go na formularzu PPF. Z tego względu ponownie przesłano skarżącemu formularz w celu jego wypełnienia i podpisania w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (doręczony skarżącemu w dniu 14 grudnia 2013 r.).
Mimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza PPF, co uzasadniało wydanie orzeczenia jak na wstępie na mocy art. 257 w związku z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł B.K.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008 r. z. 5, poz.
74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący, mimo skierowanego do niego wezwania, nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłał wymaganego urzędowego formularza PPF, uprzednio przesłanego w dniu 21 listopada 2013 r., jak i w dniu 10 grudnia 2013 r. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 P.p.s.a., zasadnie pozostawiono jego wniosek bez rozpoznania.
Z przedstawionych powyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.