Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 23 października 2009 r. oddalił wniosek A.S. o zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w złożonym oświadczeniu o stanie majątku, dochodach i stanie rodzinnym skarżący podał, że prowadzi działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą domów jednorodzinnych, lecz obecnie nie przynosi ona dochodu. Prowadzi wspólne gospodarstwo z żoną i synem. Łączne zarobki rodziny wynoszą kwotę 5.000 zł miesięcznie, na którą składają się zarobki żony w kwocie 2000 zł, skarżącego w kwocie 1500 zł i jego syna w kwocie 1500 zł.
W skład majątku skarżącego wchodzi dom o pow. 155 m2, mieszkanie, dwa lokale użytkowe o pow. 30 m2 i 55 m2., samochód osobowy i czego w oświadczeniu swym skarżący nie podał, a co wynika z akt sprawy jest on współwłaścicielem terenu przedmiotowej inwestycji. Skarżący w sprawie działa przez pełnomocnika - adwokata z wyboru.
Sąd I instancji wskazał, że dokonując oceny stanu majątkowego skarżącego należy przyjąć, że sytuacja finansowa skarżącego jest stabilna i może on bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny uiścić wpis, do którego sprowadzają się koszta postępowania sądowego, skoro skarżący dokonał już wyboru adwokata.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zwolnienie strony skarżącej od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd zaprezentowany przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, w którym wyjaśniono motywy podjętego rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że sytuacja skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny.
W tym stanie rzeczy Sąd I instancji uprawniony był oddalić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Powołane przepisy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Wbrew twierdzeniom zażalenia, trudno przyjąć, że skarżący nie posiadał w momencie wnoszenia wniosku środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych, skoro we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazano, że skarżący i jego rodzina dysponują stałym, miesięcznym dochodem.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.