Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II SAB/Bk 30/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, w pkt. 1 zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. do załatwienia sprawy z wniosku J. W. z 4 sierpnia 2007 r. poprzez wydanie aktu administracyjnego w terminie 30 dni od daty zwrotu akt organowi, w pkt. 2 nie stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w pkt. 3 zasądził od ww. organu na rzecz skarżącej J. W. zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wnioskiem z dnia 27 grudnia 2011 r. J. W. zwróciła się o sprostowanie sentencji powyższego wyroku poprzez skreślenie punktu drugiego w sentencji orzeczenia. Wywiodła, że w złożonej skardze z dnia 11 maja 2011 r. nie składała wniosku o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wskazała, że logicznym jest, iż bezczynność trwająca od 8 sierpnia 2007 r. do 8 listopada 2011 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W jej ocenie Sąd nie miał obowiązku stwierdzać z urzędu, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca podniosła również, że PINB zrozumiał dosłownie pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność trwająca przez 4 lata i 3 m-ce nie stanowi rażącego naruszenia prawa, co w efekcie prowadzi do dezorientacji organów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, postanowieniem z dnia 14 lutego 2012 r. odmówił sprostowania sentencji wyroku z dnia 8 listopada 2011 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zawarte w sentencji wyroku rozstrzygnięcie, o którego skreślenie wnosi skarżąca, nie stanowi niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Przedmiotowe rozstrzygnięcie jest wypełnieniem dyspozycji art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 25 marca 2011 r., Dz. U. Nr 76, poz. 409, która weszła w życie 12 lipca 2011 r.), Sąd uwzględniając skargę na bezczynność – co miało miejsce w niniejszej sprawie – zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wskazał, że brzmienie przepisu jest jednoznaczne – ustawodawca zobowiązał sąd do tego, aby każdorazowo orzekając w przedmiocie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania orzekał on również w przedmiocie tego, czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek zawarcia takiego stwierdzenia nie został też uwarunkowany wnioskiem skarżącej.
Zażaleniem z dnia 5 marca 2012 r. J. W. zaskarżyła powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku z dnia 27 grudnia 2011 r. oraz o przyznanie jej pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w wyroku z dnia 8 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku dopuścił się omyłki, bowiem skarżąca nie składała wniosku o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym zapis zawarty w pkt 2 ww. wyroku podlega wykreśleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprostowanie orzeczenia może nastąpić jedynie w wypadku zaistnienia w nim niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, jak stanowi art. 156 § 1 p.p.s.a.
Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.) jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Sprostowanie w żadnym wypadku nie może jednak prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji słusznie zaskarżonym postanowieniem odmówił skarżącej sprostowania sentencji wyroku z dnia 8 listopada 2011 r. W sentencji ww. wyroku brak bowiem uchybień, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Za omyłkę uzasadniającą sprostowanie nie można uznać, tak jak jest to sugerowane przez skarżącą, rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 2 omawianego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Jak bowiem słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, stwierdzenie przez Sąd w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jest wypełnieniem dyspozycji z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej, ustanowionego z urzędu, o przyznanie wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną, należnego mu od Skarbu Państwa, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż stosownie do art. 250, 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i 260 p.p.s.a. następuje to przed wojewódzkim sądem administracyjnym, który jest w tym przedmiocie Sądem I instancji.