Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 758/13 odrzucił skargę kasacyjną A. W. od wyroku tego Sądu z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie ze skarg A.W. i H. S. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2013 r. nr WOA.7722.92.2013.PR w przedmiocie zawieszenia postępowania.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. oddalił skargi A. W. i H. S. na postanowienie wskazane w rubrum. Jednak wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku złożył tylko H. S. A.W. nie składał przedmiotowego wniosku.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną w imieniu A. W. złożył pełnomocnik.
Sąd Wojewódzki mając na względzie treść art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012. poz. 270), zw. dalej p.p.s.a. wskazał, że warunkiem wniesienia skargi kasacyjnej jest uprzednie doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem stronie, która się o to zwróciła. Warunek ten podyktowany jest okolicznością, że skarga kasacyjna musi być oparta na konkretnych podstawach którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany przy rozpoznaniu sprawy. Bez lektury uzasadnienia nie sposób formułować zarzuty naruszenia prawa materialnego, procesowego.
Ponadto dopiero od chwili doręczenia wyroku z uzasadnieniem rozpoczynają bieg terminy do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 177 § 1 i 2 p.p.s.a.). W świetle powyższego legitymowanym do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2013 r. był jedynie H. S., a konkretnie działający w jego imieniu pełnomocnik, gdyż tylko ten skarżący złożył w terminie stosowny wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. W. wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Przyczyny niedopuszczalności skargi kasacyjnej mogą mieć charakter podmiotowy np. skarga wniesiona została przez nieuprawniony podmiot albo podmioty, jeżeli skarga kasacyjna nie przysługuje na dane orzeczenie.
Przyczynę niedopuszczalności skargi kasacyjnej o charakterze przedmiotowym określa art. 177 § 1 p.p.s.a. stanowiąc, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Z wyraźnego brzmienia tego przepisu wynika, że skarga kasacyjna nie może być skutecznie wniesiona bez uprzedniego wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Istota tej kasacji polega bowiem na zakwestionowaniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego przez sformułowanie zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa. Nie sposób więc racjonalnie wywieść krytyki takiego orzeczenia bez znajomości motywów zawartych w uzasadnieniu. Brak uzasadnienia pozbawia skarżącego możliwości racjonalnego sformułowania podstaw kasacyjnych, przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji oraz wniosków kasacyjnych (por. postanowienie SN z dnia 24 kwietnia 2001 r., sygn. akt II CZ 146/00, OSNC 2001/12/180 oraz postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2004 r., sygn. akt GZ 24/04).
Jeżeli zatem A. W. nie złożył skutecznie takiego wniosku, wniesiona przez niego skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.
Powyższego nie zmienia zarzut skarżącego, iż w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym zachodzi po stronie skarżących "współuczestnictwo jednolite", skutkujące koniecznością uznania przez Sąd, że złożenie przez jedną z nich powyższego wniosku było skuteczne względem pozostałych skarżących.
Zgodnie z art. 51 p.p.s.a. kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, między innymi wtedy, gdy ich skargi dotyczą tej samej decyzji. W takim jednak wypadku, każda z tych osób ma własną legitymację do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego, a uprawnienie to może realizować oddzielnie lub w jednym piśmie wraz z podmiotem, którego również dotyczy zaskarżony akt. Taka sytuacja, w której więcej niż jeden podmiot skarży to samo rozstrzygnięcie, rodzi stan wielopodmiotowości po stronie skarżącej, a w relacjach między tymi podmiotami powstaje współuczestnictwo materialne (wyrażające się wspólnością praw lub obowiązków współuczestników) lub procesowe (istnieje, gdy przedmiotem sporu są roszczenia lub zobowiązania tego samego rodzaju oparte na tożsamej podstawie prawnej i faktycznej). Zaistnienie na gruncie przedmiotowej sprawy między wnoszącymi skargę współuczestnictwa materialnego nie oznacza jednak, że dokonanie czynności procesowej (z pewnymi skonkretyzowanymi wyjątkami) w postępowaniu sądowym przez jednego ze współuczestników jest skuteczne wobec pozostałych podmiotów występujących po tej samej stronie.
Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują bowiem ogólnej, odnoszącej się do wszystkich czynności procesowych normy, która przewidywałby taką możliwość. W ustawie tej nie zamieszczono odpowiednika art. 73 § 2 k.p.c., w którym przewidziano, odstępstwo od zasady działania w sprawie przez każdego współuczestnika we własnym imieniu, wskazując, że jeżeli z istoty spornego stosunku prawnego lub z przepisu ustawy wynika, że wyrok dotyczyć ma niepodzielnie wszystkich współuczestników, czynności procesowe współuczestników działających są skuteczne także wobec nie działających.
Niedopuszczalnym jest przy tym stosowanie - bez wyraźnego upoważnienia ustawowego - w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zasad wynikających z przepisów regulujących inne postępowania procesowe, w szczególności postępowanie cywilne.
Nie można w związku z powyższym zgodzić się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie zachodzi między skarżącymi "współuczestnictwo jednolite" a tym samym, że dokonana przez jedną z nich czynność procesowa (np. wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku) będzie również skuteczna względem pozostałych skarżących.
Na powyższe nie wpływa również okoliczność, że skarżące strony zostały zobligowane solidarnie do uiszczenia jednego wpisu od skargi. Taka bowiem możliwość wynika wprost z treści art. 214 § 2 p.p.s.a., który nie odnosi się do innych czynność procesowych, jakie mogą zostać dokonane w postępowaniu sądowym. Normy w tym przepisie zawarte dotyczą jedynie kosztów postępowania i nie wpływają na skuteczność czynności w postępowaniu sądowym dokonywanych przez jednego współuczestnika tego postępowaniu w stosunku do pozostałych.
Sąd Wojewódzki zasadnie zatem uznał, że wniosek H. S. o sporządzenie uzasadnienia kwestionowanego wyroku mógł wywrzeć skutki wyłącznie względem jego samego.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.