Uzasadnienie
M.P. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W piśmie z 7 grudnia 2016 r. skarżący wniósł między innymi o wyłączenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.S. Sąd I instancji wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez podanie przyczyny wyłączenia oraz jej uprawdopodobnienie, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący nie wykonał wezwania w zakreślonym terminie.
Skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie. Skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia w całości jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym oraz "budzącego niezadowolenie u strony skarżącej".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 49 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie.
W niniejszej sprawie Przewodniczący Wydziału trafnie ocenił, że zawarty w piśmie z 7 grudnia 2016 r. wniosek o wyłączenie starszego referendarza sądowego obarczony jest brakami formalnymi podlegającymi uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a.
Norma z art. 18 § 1 p.p.s.a. wskazuje przyczyny wyłączenia sędziego, stanowiące procesową gwarancję bezstronności sądu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a. sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie, o czym stanowi art. 19 p.p.s.a. Przepisy te stosuje się odpowiednio o referendarzy sądowych, co wynika wprost z art. 24 § 1 p.p.s.a.
Oznacza to, że o wniosku w sprawie wyłączenia referendarza sądowego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonej osoby i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności referendarza są uzasadnione. Oprócz elementów formalnych wskazanych w art. 46 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie referendarza powinien zatem zawierać oznaczenie referendarza przez wskazanie jego imienia i nazwiska, a także podanie przyczyny uzasadniającej wyłączenie i powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodabniających istnienie tej przyczyny. Bez dochowania wskazanych wymogów nie można bowiem stwierdzić, czy zachodzi w ogóle przesłanka wyłączenia określona w ustawie jako istnienie okoliczności, która w odniesieniu do konkretnej osoby mogłaby wywołać wątpliwości co do jej bezstronności. Brak tych danych niewątpliwie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu i uzasadnia wezwanie strony do uzupełnienia jego braków, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wyłączenie złożony w tej sprawie nie odpowiadał wskazanym powyżej wymogom. Skarżący nie podał konkretnych i obiektywnych okoliczności wyłączenia, a tym samym okoliczności tych nie uprawdopodobnił. Dlatego też prawidłowo wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku. Skarżący, pomimo wezwania i prawidłowego pouczenia, nie uzupełnił wskazanych w wezwaniu braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie. W tej sytuacji Sąd I instancji był zobowiązany pozostawić wniosek o wyłączenie referendarza bez rozpoznania, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia