Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 maja 2016 r. sygn. III SA/Łd 1146/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę G. D. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie wymeldowania.
Uzasadniając wydane postanowienie, Sąd I instancji wskazał, że w dniu 7 grudnia 2015 r. G. D. zostało doręczone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 listopada 2015 r. wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie, pismem z dnia 14 grudnia 2015 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, jednakże zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2016 r. referendarz sądowy pozostawił ww. wniosek skarżącego bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych poprzez wypełnienie formularza PPF i odesłanie go do Sądu.
Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału zarządził ponowne doręczenie skarżącemu zarządzenia z dnia 12 listopada 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 28 kwietnia 2016 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej: p.p.s.a. Mając na uwadze, że w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił odrzucić wniesioną przez skarżącego skargę, której braki fiskalne nie zostały uzupełnione.
Odnosząc się do prawidłowości doręczenia skarżącemu zarządzenia, Sąd wyjaśnił, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy w dniu 15 kwietnia 2016 r., powtórnie zaś w dniu 25 kwietnia 2016 r., a informacja o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym została umieszczona w skrzynce oddawczej. Pismo we wskazanym w zawiadomieniu terminie nie zostało podjęte z urzędu pocztowego. W tych okolicznościach zgodnie z powołanym wyżej przepisem uznać należało je za doręczone po upływie 14 dni od daty pierwszego awizowania, tj. w dniu 28 kwietnia 2016 r. W konsekwencji tego 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął swój bieg w dniu 29 kwietnia 2016 r., a zakończył ten bieg w dniu 5 maja 2016 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył G. D., wnosząc o jego uchylenie. Wskazał, że wypełniony formularz PPF został przez niego odesłany zgodnie z doręczonym mu wezwaniem. Wyjaśnił również, że korespondencji z Sądu dotyczącej wezwania do uiszczenia wpisu nie otrzymał z przyczyn niezależnych od niego, albowiem oba awiza – w jego przekonaniu - nie zostały pozostawione w skrzynce oddawczej. Sprzeciwił się również przyjętemu w zaskarżonym postanowieniu sposobowi obliczania biegu terminu, który skutkował uznaniem, że termin doręczenia przesyłki nastąpił w dniu 28 kwietnia 2016 r. (zdaniem skarżącego nastąpiło to w dniu następnym, tj. 29 kwietnia 2016 r.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie posiada usprawiedliwionej podstawy.
Za prawidłowe należy uznać stwierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że nieuiszczenie przez skarżącego wpisu sądowego, do czego został wezwany zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2016 r., powinno skutkować odrzuceniem skargi, zgodnie ze wskazanym w art. 220 § 3 p.p.s.a. skutkiem niewywiązania się przez stronę skarżącą z ciążącego na niej obowiązku procesowego. Stanowiska tego nie mogły zmienić wskazanie w zażaleniu przyczyny zaniechania uiszczenia wpisu od skargi, albowiem gołosłowne twierdzenie o nieotrzymaniu zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w placówce nie mogło obalić domniemania wynikającego ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.
Należy wskazać, że w aktach sądowych (k. 28-29) znajduje się zwrócona do Sądu przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu, doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 73 p.p.s.a. Jak wynika z adnotacji doręczyciela zamieszczonych na przesyłce oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru w dniu 15 kwietnia 2016 r. w skrzynce oddawczej pozostawiono zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, a powtórne zawiadomienie pozostawiono w dniu 25 kwietnia 2016 r. Z uwagi na nieodebranie przesyłki w wyznaczonym terminie, zwrócono ją do adresata, tj. Sądu, a ten uznał ją za skutecznie doręczoną. Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy, który potwierdza fakt i datę doręczenia wskazanych pism. Oznacza to, że stanowi ono dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.
Strona, chcąc udowodnić okoliczność przeciwną od wynikającej z dokumentu urzędowego, powinna przedstawić na to stosowny dowód (por. postanowienie NSA z dnia 5 października 2016 r. sygn. II OZ 1001/16; postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2016 r. sygn. I OZ 404/16; postanowienie NSA z dnia 28 grudnia 2015 r. sygn. II OZ1234/15). Skoro w złożonym zażaleniu skarżący takiego dowodu nie przedstawił, ograniczając się wyłącznie do ogólnego zaprzeczenia tego, że zawiadomienie zostało pozostawione w jego skrzynce oddawczej, nie ma uzasadnionych podstaw, aby podważyć prawidłowość doręczenia skierowanego do strony wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2015 r.
Zgodzić się należy ze sformułowanym w zażaleniu twierdzeniem, że okoliczność, iż pierwsze zawiadomienie zostało pozostawione w skrzynce oddawczej skarżącego w dniu 15 kwietnia 2016 r. powinno skutkować stwierdzeniem, że termin, o którym mowa w art. 73 § 1 w zw. z art. 73 § 4 p.p.s.a., zakończył bieg w dniu 29 kwietnia 2016 r., a zatem należało przyjąć, że dniem doręczenia przesyłki sądowej był ten dzień, a nie dzień poprzedni (28 kwietnia) błędnie wskazany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Niewątpliwie, przy obliczeniu powyższego terminu znajdowała zastosowanie zasada, zgodnie z którą jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (art. 111 § 2 k.c. w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a.). Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, skoro niespornym pozostaje, że oceniane działanie procesowe skarżącego nie polegało na uiszczeniu wpisu od skargi w dniu 6 maja 2016 r., co czyniłoby ustalenie Sądu, iż termin zakończył bieg w dniu poprzednim (5 maja 2016 r.), w tym konkretnym przypadku istotnie wadliwym. Z tej przyczyny popełnionemu przez Sąd błędowi należało przypisać wymiar wyłącznie techniczny, nieprowadzący do wydania orzeczenia z naruszeniem art. 220 § 3 p.p.s.a.
W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.