Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 1213/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną M.W. od wyroku tego Sądu z dnia 18 września 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1213/16, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M.W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie wznowienia robót budowlanych.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącego, będący radcą prawnym, który wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 grudnia 2017 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie jej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, a także o nadesłanie dodatkowych trzech jej odpisów. Wezwanie zawierające pouczenie, że powinno ono zostać wykonane w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 grudnia 2017 r.
Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 20 grudnia 2017 r. zawarł wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, niemniej nie został uzupełniony drugi z braków formalnych skargi kasacyjnej w postaci nadesłania wymaganej liczby jej odpisów, co zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a.a., prowadziło do jej odrzucenia. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, tzn. zawierać, stosownie do treści art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a., jej odpisy, celem doręczenia ich wszystkim stronom postępowania. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi kasacyjnej skutkuje jej odrzuceniem.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 178 w zw. z art. 72 § 1 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej z dnia 15 grudnia 2017 r. zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącego, pomimo tego iż osoba, która odebrała ww. wezwanie nie jest jego domownikiem (pełnomocnika skarżącego).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Niespornym pozostawało w rozpoznawanej sprawie to, że skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 września 2017 r. sygn. II SA/Gl 1213/16 obarczona była brakami formalnymi, które uzasadniały wezwanie pełnomocnika skarżącego do ich uzupełnienia pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 178 p.p.s.a.). Z treści złożonego zażalenia wynika, że za okoliczność sporną uznaje skarżący możliwość obarczenia go skutkami prawnymi niewykonania skierowanego do niego wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej ze względu na wadliwość jego doręczenia. Naczelny Sąd Administracyjny takiego zapatrywania jednakże nie podziela, przyjmując, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej z dnia 15 grudnia 2017 r. zostało doręczone w sposób prawidłowy pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 grudnia 2017 r., przez co bezskuteczny upływ terminu do nadesłania brakujących odpisów skargi kasacyjnej uzasadniał odrzucenie skargi kasacyjnej, stosownie do dyspozycji art. 178 p.p.s.a.
Ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 171) wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej została doręczona w dniu 20 grudnia 2017 r. osobiście radcy prawnemu J.K. jako pełnomocnikowi skarżącego. Wynika to ze wskazania imienia i nazwiska odbiorcy, które odpowiada adresatowi przesyłki, potwierdzonego jego własnoręcznym podpisem. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie jest wiadome, by prawidłowość doręczenia powyższej przesyłki wynikająca z ww. potwierdzenia jej odbioru była przedmiotem postępowania reklamacyjnego. Za całkowicie niezrozumiałe należy z tego względu uznać szerokie rozważania, jakie pełnomocnik skarżącego przedstawił w zażaleniu w przedmiocie wykładni pojęcia domownika w znaczeniu przyjętym w art. 72 § 1 p.p.s.a., dopuszczalności traktowania adresu zamieszkania rodziców jako miejsca zamieszkania pełnomocnika lub miejsca jego pracy, a wreszcie odnośnie do wykazanego faktycznego miejsca swojego zamieszkania ([...]).
Skoro bowiem sporna przesyłka została doręczona osobiście pełnomocnikowi skarżącego, który pozostawał jej adresatem, to bezprzedmiotowe jest rozważenie, czy matka pełnomocnika może być uznana za dorosłego domownika, któremu może zostać doręczona przesyłka, jeżeli podany przez pełnomocnika adres do doręczeń nie odpowiada adresowi będącemu miejscem jego zamieszkania. Tego rodzaju sytuacja wystąpiła przy doręczeniu zawiadomienia o odroczonej rozprawie, gdy odbiorcą przesyłki, w świetle treści zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 155), była matka pełnomocnika skarżącego, nie miała jednakże miejsca w kontrolowanym przypadku, gdy przedmiotem wezwania było uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej. Odrzucić należy jednocześnie twierdzenie, że treść pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 20 grudnia 2017 r. uzupełniającego skargę kasacyjną nie może stanowić dokumentu potwierdzającego skuteczność doręczenia pełnomocnikowi skarżącego wezwania tylko z tego względu, że w treści tego pisma stanowiącego odpowiedź na wezwanie pełnomocnik nie zawarł informacji o dacie jego doręczenia.
Za równie niezrozumiałą należy uznać tę wypowiedź zamieszczoną w zażaleniu, zgodnie z którą wskazanie przez pełnomocnika skarżącego w skardze kasacyjnej nowego adresu do doręczeń było "wymuszone przez działania faktyczne Sądu I instancji". Odpis orzeczenia z uzasadnieniem został pełnomocnikowi skarżącego wysłany na podany przez niego adres (ul. [...]), podobnie wszystkie pisma kierowane w związku ze złożoną skargą kasacyjną były doręczane przez Sąd pod podanym przez pełnomocnika strony adresem korespondencyjnym (ul. [...]), co powoduje, że jednostkowe posłużenie się przez Sąd innym adresem aniżeli podanym na wcześniejszym etapie postępowania sądowego, nie powoduje, że działania Sądu dotyczące czynności doręczeń pism procesowych mogą być ogólnie uznane za wprowadzenie przez Sąd bliżej niesprecyzowanego "chaosu", nad którym pełnomocnik zmuszony był "zapanować" poprzez niekorzystną dla siebie zmianę adresu do doręczeń na taki, który nie pokrywał się z jego miejscem faktycznego przebywania.
Tego rodzaju ocena jest tym bardziej niezasadna, jeżeli adresatem doręczeń pism sądowych pozostaje profesjonalny pełnomocnik, którego kompetencje zawodowe obejmują wiedzę o tym, jakim instrumentem powinien się posłużyć, jeżeli dostrzega określone mankamenty związane z określaniem przez Sąd zgodnego z przepisami adresu do doręczeń, na który powinna być kierowana do pełnomocnika strony wszelka korespondencja.
Z powyższych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.