Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej "[...]" Spółce z o.o. w G. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2013 r., którą nałożono na skarżącą jako odbiorcę odpadów karę pieniężną w wysokości 90.000 zł.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wnioskując o wstrzymanie wykonania wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji Spółka stwierdziła, iż ich wykonanie oraz innych wydanych w odrębnych postępowaniach o nałożeniu kary administracyjnej na łączną kwotę 585.000 zł spowoduje znaczną szkodę dla Spółki w postaci utraty płynności finansowej. Utrudni to prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej, w tym zagrozi dalszemu jej istnieniu, a w konsekwencji może wywołać trudne do odwrócenia skutki. Spółka podała również, iż obawia się zerwania współpracy oraz utraty zaufania przez jej kontrahentów z uwagi na możliwe problemy finansowe, spowodowane wyasygnowaniem takiej kwoty.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, iż z treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w tym przepisie. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt zostanie wykonany. Cytując poglądy wyrażone w orzecznictwie, Sąd zaznaczył, że żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem Sądu skarżąca Spółka uzasadniając swój wniosek, ograniczyła się jedynie do przytoczenia pewnych możliwych scenariuszy zdarzeń związanych z uiszczeniem kary administracyjnej nałożonej zaskarżoną decyzją. W opinii jednak Sądu logicznym skutkiem uiszczenia wysokiej kary finansowej jest uszczuplenie zasobów zobowiązanego. Nie zawsze skutkuje to utratą płynności finansowej, pogorszeniem wizerunku firmy, dotychczas odbieranej przez kontrahentów jako godną zaufania, a dalej koniecznością zakończenia przez nią działalności gospodarczej. Twierdzenia skarżącej o możliwych znacznych szkodach i trudnych do odwrócenia skutkach związanych z zapłatą kar jakkolwiek racjonalne nie skutkują, zdaniem Sądu, koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wykazała swej aktualnej sytuacji finansowej. Nie przedstawiła też wiarygodnych dokumentów potwierdzających jej stan finansów, który w perspektywie uszczuplenia orzeczoną karą spowodowałby kłopoty finansowe Spółki. W ocenie Sądu Spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Wobec ogólnikowego charakteru uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niemożliwym było dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółka "[...]", zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniających wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w tym niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz błędne uznanie, iż nie jest obecnie uzasadnione wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.
Wskazując na powyższe, skarżąca Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do czasu rozstrzygnięcia zażalenia na podstawie art. 196 P.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia strona skarżąca wskazała, że przedmiotowe zobowiązanie stanowi jedno z sześciu, a ich łączna kwota wynosi 585.000 zł. Z uwagi na swoją obecną sytuacje finansową Spółka nie jest w stanie na bieżąco regulować wszystkich należności, na dowód czego załączyła do zażalenia bilans zysków i strat za rok 2013.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne.
Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym trzeba, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony.
Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy trafnie Sąd pierwszej instancji ocenił wniosek skarżącej, że nie zawiera on takich okoliczności, które pozwalałyby na uznanie, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać dla strony skarżącej jakiekolwiek niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Trafnie przy tym odwołując się do utrwalonego w tej kwestii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji podkreślał ogólnikowość złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania, bez odniesienia go do konkretnych informacji o stanie finansowym Spółki. Wbrew też twierdzeniom zażalenia, łączna wysokość zobowiązań pieniężnych ciążących na Spółce z tytułu nałożonych kar - 585.000 zł, została dostrzeżona przez Sąd pierwszej instancji, który wprost wskazywał na nią w treści swojego postanowienia, jednak z przyczyn powyżej wymienionych, fakt ten nie mógł przesądzić o zasadności rozpoznawanego wniosku.
Odnosząc się z kolei do przedstawionych w zażaleniu twierdzeń o sytuacji finansowej Spółki oraz do załączonego bilansu, stwierdzić trzeba, iż treść bilansu wskazuje na jej trudną sytuacje finansową. Uwzględniając jednak przedmiot rozpoznawanego wniosku oraz fakt, iż Spółka prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje przychody, mimo rejestracji strat oraz posiada określony majątek, wykluczyć należy twierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dla strony skarżącej jakiekolwiek niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. oddalił zażalenie.