Uzasadnienie
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (zwanego dalej "WSA") z dnia 11 grudnia 2013 r., II SA/Po 994/13 oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. G. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora
Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "WWINB") z dnia [...} lipca 2013 r., znak: [...} w przedmiocie przedłożenia opinii technicznej.
W uzasadnieniu wskazano, że R. G. złożył skargę do sądu na ww. postanowienie WWINB, którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...} maja 2013 r., nakładające obowiązek przedłożenia opinii technicznej w zakresie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej wykonanych robót budowlanych, polegających na budowie wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, ponieważ w przeciwnym wypadku zakreślony przez organ termin upłynie i nie będzie mógł legalizować nośnika reklamowego.
Rozstrzygając wniosek R. G. WSA wskazał, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami - zwanej dalej "ppsa"), należało orzec jak w sentencji.
Wnosząc zażalenie na ww. postanowienie R. G. zaskarżył je w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od WWINB na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, "w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych". Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ppsa poprzez błędne przyjęcie, że wskazywany przez skarżącego stan niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego nie wypełnia zakresu zastosowania normy wyrażonej w art. 61 § 3 ppsa. W uzasadnieniu podano, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, co spowodowane zostało błędnym przyjęciem, iż stan faktyczny sprawy nie wypełnia zakresu zastosowania normy wyrażonej w art. 61 § 3 ppsa. Zdaniem skarżącego niedopełnienie przez niego zobowiązania do przedstawienia dokumentacji technicznej nośnika reklamowego w zakreślonym przez organ terminie skutkować będzie orzeczeniem przez organ administracji obowiązku rozbiórki nośnika reklamowego w przypadku oddalenia skargi, a sama możliwość rozbiórki reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Niezależnie od tego autor zażalenia wskazał, że zgodnie z art. 61 ppsa WSA, zajmując negatywne stanowisko wobec wniosku skarżącego, winien co najwyżej odmówić wstrzymania wykonania orzeczenia a nie oddalić ten wniosek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 ppsa, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na jego wniosek wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym
- - odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu -, a skorzystać z niej można tylko, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym wyłącznie do oceny Sądu należy czy w sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia należy wskazać, że są one niezasadne. Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego (zwanego dalej "NSA") ogranicza się do oceny czy Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów prawa. Zdaniem NSA, WSA zastosował odpowiednie przepisy ppsa i prawidłowo uzasadnił ich zastosowanie, a uzasadnienie WSA wystarczająco wyjaśniało powody podjętego rozstrzygnięcia. Argumentacja Sądu pierwszej instancji wskazuje, że WSA wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy a ważąc argumenty za i przeciw wstrzymaniu zaskarżonego postanowienia słusznie uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro, jak słusznie skonstatował Sąd pierwszej instancji, R. G. nie spełnił ciążącego na nim z mocy art. 61 § 3 ppsa "obowiązku" wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa, tj. przedstawienia konkretnych danych, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie postanowienia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, to - tym samym - WSA nie miał innej możliwości działania zgodnie z prawem jak tylko odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Na marginesie NSA podkreśla również, iż celem instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności aktu lub czynności (por. m. in.: postanowienie NSA z dnia 10 października 2008 r., II OZ 741/08, LEX nr 493666). Tym samym, ani zaskarżone orzeczenie WSA ani niniejsze postanowienie NSA nie przesadzają o ostatecznym wyniku oceny zaskarżonego postanowienia przez Sąd administracyjny.
W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie WSA należy uznać za zgodne z przepisami prawa, dlatego NSA, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do wniosku strony skarżącej w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 ppsa. Zgodnie bowiem z art. 197 § 2 ppsa, do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy Rozdziału 1. Działu IV. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (Dział V., Rozdział 1.), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia.