Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2267/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi J.M. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji (postanowienia), jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu).
Następnie Sąd wskazał, że wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Taki akt, zdaniem Sądu, nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, nie może więc spowodować bezpośrednich zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. w postaci wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła skarżąca domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia Sądu, stwierdzenia nieważności decyzji, przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organu pierwszej instancji i zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżącej zakwestionowane postanowienie Sądu narusza art. 28 i 29 K.p.a.
W uzasadnieniu skarżąca zawarła argumenty na poparcie swojego stanowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji przez pryzmat zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. było postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. "odmawiające wznowienia postępowania z wniosku skarżącej w sprawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. umarzające postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W.".
Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności zależy przede wszystkim od charakteru prawnego decyzji, której rozpoznawany wniosek dotyczy. Nie podlegają bowiem co do zasady wykonaniu te akty, które nie nadają się do wykonania i nie wymagają wykonania w trybie egzekucyjnym. Nie sposób jednak pominąć tego, iż także i inne akty (a więc także te które nie nadają się do wykonania w drodze egzekucji), w konkretnych okolicznościach sprawy, mogą wywoływać skutki o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednak wykazanie tych konkretnych okoliczności, które przemawiałaby za koniecznością udzielenia stronie ochrony tymczasowej, jest obowiązkiem strony składające wniosek. W oparciu o stan faktyczny sprawy oraz uwarunkowania dotyczące sytuacji strony musi ona wskazać na takie zindywidualizowane okoliczności, które pozwolą sądowi na ocenę, że aktualnie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym trzeba, iż nie jest wystarczające samo powtórzenie treści przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., czy też podanie argumentów dotyczących wadliwości kwestionowanych aktów. Pamiętać bowiem należy, że merytoryczna ocena zaskarżonego do sądu aktu będzie możliwa tylko w wyroku kończącym postępowanie. Nie może być ona natomiast dokonana w postanowieniu wydanym na skutek wniosku strony o zastosowanie ochrony tymczasowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Zasadnie bowiem Sąd ten wskazał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z uwagi na brak niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Takich niebezpieczeństw nie wskazuje również sama skarżąca, skupiając się w zażaleniu na pozbawieniu jej przymiotu strony. W tej sytuacji przyjąć należy, że skarżąca nie podważyła stanowiska Sądu pierwszej instancji zawartego w zaskarżonym postanowieniu, co doprowadziło do oddalenia zażalenia. Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.