Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1179/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił [...] Spółka z o.o. w K. wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Ł. z dnia [...] października 2014 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. o przeniesieniu pozwolenia na rozbiórkę obiektów budowlanych na terenie działki przy ul. [...] w K. nr dz. [...], [...], [...], [...] i [...].
Sąd powołał art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) i stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Ł., a to dlatego, że wnioskodawca nie wykazał, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd. Strona skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła, jakie okoliczności przemawiają za zastosowaniem art. 61 § 3 p.p.s.a. W treści skargi sformułowano jedynie zarzuty merytoryczne wobec zaskarżonej decyzji, przy czym uzasadnienie skargi co do naruszenia prawa przez kwestionowany akt nie stanowi o istnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania tego aktu. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Sąd wskazał, że nie ma ponadto obowiązku ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu (vide: postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 813/11; dostępne na ww.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma też obowiązku analizowania akt administracyjnych pod kątem wyszukiwania danych przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt I GZ 292/13, publ. Lex nr 1397126).
Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej Sąd, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
Na powyższe postanowienie [...] Spółka z o.o. w K. wniosła zażalenie, zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając naruszenie prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. pomimo wystąpienia przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji.
Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżąca wykazała, że niewstrzymanie decyzji może doprowadzić do nieodwracalnej szkody. Wnioskodawczyni poniosła obszerne koszty przygotowania inwestycji, z których obecnie może korzystać spółka "[...]" S.A. Jeśli spółka ta będzie miała możliwość realizacji decyzji rozbiórkowej we własnym zakresie, wystąpić mogą nieodwracalne dla skarżącej skutki.
Odpowiedź na zażalenie złożyły [...] S.A. z siedzibą w K., wnosząc o oddalenie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazać należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia.
Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek zawiera jedynie żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie zawiera natomiast uzasadnienia. Stwierdzić zatem należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wskazała bowiem, ani nie udokumentowała konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 stycznia 2015 r., odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za zasadne.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.