Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Sołtysa Wsi Sadurki na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania gruntu za własność wspólnoty gruntowej.
Sąd I instancji wskazał, że wobec uiszczenia przez skarżącego wraz z wniesieniem skargi wpisu sądowego w wysokości 100 zł, a więc w wysokości mniejszej aniżeli wynikająca z § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), tj. 200 zł, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 6 lipca 2017 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia wpisu sądowego o kwotę 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo prawidłowego doręczenia skarżącemu odpisu przedmiotowego zarządzenia w dniu 19 lipca 2017 r. (k. 24 akt sądowych), w wyznaczonym terminie, który upłynął 26 lipca 2017 r., skarżący nie uzupełnił braku fiskalnego skargi. Z tych względów, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej: p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę odrzucił. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwrócił ponadto stronie 100 zł uiszczone tytułem wpisu od skargi.
W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi Sołtys Wsi Sadurki wskazał, że wraz z wniesieniem skargi uiścił wymagany wpis, którego wysokość skarżący samodzielnie ustalił na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wysokości 100 zł. Z uwagi na powyższe, po otrzymaniu wezwania do uzupełnienia wpisu sądowego o kwotę 100 zł skarżący skontaktował się z sekretariatem Sądu w celu poinformowania, że uiścił 100 zł przy składaniu skargi. W odpowiedzi pracownik sekretariatu wyjaśnił skarżącemu, że po dokonaniu opłaty w kwocie 100 zł sprawa jest już zakończona. W przekonaniu o uiszczeniu wpisu w prawidłowej wysokości utwierdziło ponadto skarżącego otrzymane później pismo z dnia 20 września 2017 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Skarżący przyjął bowiem, że opłata od skargi była pełna, w związku z czym skardze nadano dalszy bieg. Z uwagi na działanie skarżącego, niereprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego oraz reprezentującego interes ogółu mieszkańców wsi, pod wpływem błędu, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl art. 230 § 2 p.p.s.a. jednym z pism, o których mowa w art. 230 § 1 p.p.s.a., jest skarga. Powyższa regulacja pozostaje w łączności z art. 220 § 1 p.p.s.a., przyjmującym, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, przewodniczący zobowiązany jest wezwać wnoszącego pismo (skargę), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Uwzględniając, że przedmiotem skargi skarżącego jest decyzja w przedmiocie uznania gruntu za własność wspólnoty gruntowej, skarga ta objęta jest obowiązkiem uiszczenia wpisu w wysokości 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zaś, jak błędnie przyjmuje skarżący, w wysokości 100 zł w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, który określa wysokość wpisu w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym. Podstawa prawna w oparciu o którą ustalono wysokość wpisu w tej sprawie, została wskazana w doręczonym skarżącemu zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału, na które strona nie wniosła zażalenia.
W tych okolicznościach samodzielne uiszczenie przez stronę przy wnoszeniu skargi kwoty 100 zł tytułem wpisu uzasadniało skierowanie wezwania do skarżącego do uzupełnienia tej opłaty o kolejne 100 zł. Bezsporne pozostaje, że w wyznaczonym terminie skarżący wpisu od skargi w wymaganej, pełnej wysokości (200 zł) nie uiścił. Powyższe sprawia, że przepis art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu, z w rozpoznawanej sprawie ostał przez Sąd I instancji prawidłowo zastosowany.
Uzupełniająco należy wskazać skarżącemu, że okoliczności powołane we zażaleniu w celu wykazania działania skarżącego w warunkach błędnego przekonania co do nieistnienia braków fiskalnych skargi, mogłyby stanowić przedmiot ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, który stanowiły przedmiot odrębnego postępowania wpadkowego, prowadzonego w oparciu o art. 87 p.p.s.a.
W tych warunkach na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.