Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/GL 77/10 odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 26 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/GL 77/10 oddalającego skargę A. S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Przyczyną odrzucenia skargi kasacyjnej było nieusunięcie jej braku formalnego poprzez złożenie odpisu skargi kasacyjnej celem doręczenia uczestnikowi postępowania. Odpis tego orzeczenia doręczono skarżącej w dniu 9 grudnia 2010 r.
W dniu 14 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej skierował do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej, składając jednocześnie odpis tej skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że do nieusunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej doszło wskutek "przejściowych problemów w pracy sekretariatu Kancelarii", związanych z urlopem macierzyńskim "szefowej sekretariatu". Jednocześnie oświadczył, że jego klientka nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji tego typu działań, dlatego też przedmiotowy wniosek jest uzasadniony i konieczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu wniosku A. S. o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej, postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/GL 77/10, odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej.
Sąd stwierdził, że skarżąca działała za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, który powinien zadbać o terminowe i rzetelne usunięcie braku formalnego skargi kasacyjnej. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy ze starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. Zaniedbania osób, którymi posługuje się pełnomocnik, obciążają jego samego, a tym samym nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. W ocenie Sądu I instancji, pełnomocnik skarżącej powinien przede wszystkim odpowiednio zorganizować zastępstwo na czas braku możliwości wypełnienia swoich obowiązków zawodowych - w celu zapewnienia nieprzerwanego działania kancelarii.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca A. S., zaskarżając postanowienie w całości. Zażalenie oparte zostało na zarzucie naruszenia art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie nieuprawdopodobniono braku winy w niedochowaniu terminu, podczas gdy wskazane w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności prowadzą do odmiennych wniosków. Na tej podstawie wnoszono o:
- 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
- 2. wstrzymanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/GL 77/10.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) "§1. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania uchybienia terminu. §2. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. §3. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. §4. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. §5. Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych".
W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji w pełni prawidłowo stwierdził, że zaniedbania osób, którymi posługuje się pełnomocnik skarżącej - obciążają jego samego, a tym samym nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. Powyższe twierdzenie potwierdza zarówno rezultat wykładni art. 87 w związku z art. 34 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i praktyka orzecznicza sądów administracyjnych, na co zasadnie wskazywał Sąd I instancji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.