Uzasadnienie
Zarządzeniem z 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 384/12 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał D. W. i M. W. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 27 grudnia 2013 r., II SA/Wr 384/12. Jako podstawę wezwania Sąd I instancji wskazał § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Zażalenie na powyższe zarządzenie wnieśli D. W. i M. W. (dale żalący się) wskazując, że "brak podstaw do opłat", podnosząc szereg zarzutów personalnych, w tym dotyczących innych spraw, toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu (k. 220-221 akt II SA/Wr 284/12).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 220 § 1 ppsa).
Skargę z dnia 9 maja 2012 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] 2012 r. nr [...] wywiodła wyłącznie D. W. i tylko D. W. była skarżącą w niniejszym postępowaniu (k. 2-8, 29, 39-40, 44-47, 55, 56-58, 65, 71-73, 75-78 akt II SA/Wr 384/12).
Skarżącej nie przyznano prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (art. 239 pkt 4 ppsa). Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 września 2012 r., II SA/Wr 384/12 D. W. odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, utrzymanym w mocy postanowieniem NSA z 8 listopada 2012 r., II OZ 969/12 (k. 31-34, 44 akt II SA/Wr 384/12). Żaląca się ma obowiązek ponoszenia kosztów sądowych, do których należy wpis od zażalenia (art. 230 § 1 i 2 ppsa).
Wysokość oraz szczególne zasady pobierania wpisu określiła Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej rozporządzenie). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, od zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych pobiera się wpis stały w kwocie 100 zł.
Zaskarżone zarządzenie nie narusza powołanych wyżej przepisów. Żalący wnieśli zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 27 grudnia 2013 r., II SA/Wr 384/12, nie opłacili go, nie złożyli też skutecznie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Prawidłowo Przewodniczący Wydziału wezwał D. W. do wniesienia wpisu od środka odwoławczego. Kwestia zasadności zażalenia nie ma znaczenia dla powstania obowiązku uiszczenia stosownej opłaty. Ustawodawca wprowadza zakaz pobierania opłat jedynie od pism, co do których już w momencie ich wniesienia wiadomo, że podlegają odrzuceniu (art. 222 ppsa).
O sprostowaniu oczywistej omyłki w zaskarżonym zarządzeniu orzeczono na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ppsa.
M. W. nie był i nie jest stroną ani uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie II SA/Wr 384/12 (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2013 r., II OW 161/13; k. 188-190 akt II SA/Wr 384/12), i nie jest legitymowany do wniesienia zażalenia na zarządzenie z 28 stycznia 2014 r., II SA/Wr 384/12. Zażalenie M. W. na zarządzenie z 28 stycznia 2014 r., II SA/Wr 384/12, należało zatem jako niedopuszczalne odrzucić (art. 194 § 1 i art. 173 § 2, art. 178, 180 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ppsa).
Na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ppsa zażalenie D. W. należało oddalić.