Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2747/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi S.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, odmówił przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
Uzasadniając zajęte stanowisko Sąd wskazał, że skarżąca mimo wezwania nie uzupełniła skutecznie braków skargi formalnych – przedłożyła pisma, które jednak nie mogą być potraktowane jako odpisy. Zaś niedołączenie odpisów skargi jest brakiem formalnym, który skutkuje odrzuceniem skargi. Skoro zatem przedmiotowa skarga nie została złożona skutecznie, to w ocenie Sądu, zachodzą przesłanki do odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, domagając się jego uchylenia. Zakwestionowanemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 247 P.p.s.a. poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania prawa pomocy na tej podstawie. Zdaniem skarżącej złożone kopie mogą zostać potraktowane jako odpisy, a zatem nic nie stoi na przeszkodzie nadaniu skardze dalszego biegu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 247 P.p.s.a. "prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi". O "oczywistej bezzasadności skargi" można mówić wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może zostać ona uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, przy stanie faktycznym i prawnym, który nie budzi najmniejszych wątpliwości, że wniesiona skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I OZ 35/09, LEX nr 551912; z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 481/10, LEX 621860; z dnia 3 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OZ 577/10, LEX nr 737523). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejsze zażalenie, taka sytuacja nie wystąpiła jednak w okolicznościach przedmiotowej sprawy.
Jak wynika z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji przyczyną odmowy przyznania prawa pomocy było ustalenie przez ten Sąd, że skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pięciu egzemplarzy odpisów skargi własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Skarżąca przedłożyła pisma, jednakże w ocenie Sądu, nie mogły one zostać potraktowane jako odpisy skargi, gdyż ani nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem ani nie zostały podpisane przez skarżącą. A nieuzupełnienie braków skargi musi skutkować jej odrzuceniem.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że co prawda rację ma Sąd pierwszej instancji, iż nieuzupełnienie braków formalnych skargi może skutkować, w odniesieniu do wniosku o przyznanie prawa pomocy, zastosowaniem art. 247 P.p.s.a. Jednakże takiej sytuacji jaka miała miejsce w niniejszej sprawie nie można uznać za "oczywistą bezzasadność skargi". Nie ma bowiem jednolitości w orzecznictwie co do tego, czy nadesłanie przez stronę, w odpowiedzi na wezwanie, wymaganej liczny kopii danego pisma (tutaj: skargi), w sytuacji gdy kopie te odpowiadają w swej treści oryginałowi pisma, stanowi wystarczającą podstawę do odrzucenia skargi (porównaj np: postanowienie NSA z 3.03.2015 r. II OZ 157/15 i z 29.12.2015 r. II OZ 1321/15). Powyższe powoduje, że nie można w realiach niniejszej sprawy uznać, by w sprawie zaszedł przypadek oczywistej bezzasadności skargi. Dlatego, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.