Postanowienie NSA z 13 kwietnia 2005 r., II OZ 243/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.i K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 5023/03 o oddaleniu wniosku T. i K. P. z dnia 16 grudnia 2004 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata oraz zażalenia T. i K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 5023/03 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 5023/03 o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu skargi

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska

Sprawa

w sprawie ze skargi T. i K. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2003 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a oddalić zażalenia

Uzasadnienie

ygn. akt II OZ 243/05

Uzasadnienie

T. i K. P. wystąpili o zwolnienie od kosztów postępowania na etapie wnoszenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Infrastruktury. Wniosek ich nie został uwzględniony i Naczelny Sąd Administracyjny po rozstrzygnięciu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zażalenie to oddalił postanowieniem z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt OZ 203/04, z powodu nie wykazania przez skarżących, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Skarżący nie uiścili wpisu od skargi, do czego wezwani byli pismem Sądu z dnia 1 września 2004 r. i z tej przyczyny Wojewódzki Sad Administracyjny odrzucił skargę T. i K. P. postanowieniem z dnia 23 września 2004 r. Skarżący ponownie wnieśli wniosek o przyznanie prawa pomocy (wraz z osobiście sporządzoną skargą kasacyjną), który został odrzucony przez Sąd postanowieniem z dnia 2 listopada 2004 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został już prawomocnie osądzony i dlatego podlega odrzuceniu. Jednocześnie postanowieniem z tej samej daty Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną wobec niezachowania wymogu przepisu art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).W związku z kolejnym zażaleniem skarżących, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 listopada 2004 r. odrzucił zażalenie skarżących, powołując argumentację zawartą w postanowieniu z dnia 2 listopada 2004 r.

W zażaleniu na to postanowienie, wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. i K. P. powtarzają zgłaszane dotychczas żądania przyznania prawa pomocy twierdząc, że ich sytuacja

Sygn. akt II OZ 243/05 materialna pogorszyła się, lecz nie przytaczają na tą okoliczność żadnych uzasadnień.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wniesione zażalenia nie są zasadne. Nie mogą być uwzględnione, ponieważ nie ma podstaw do uznania, że w postanowieniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zachodzi naruszenie prawa w stopniu mającym istotne znaczenie dla sprawy. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu postanowienia Sądu z dnia 2 listopada 2004 r., rozstrzyganie zasadności przyznania skarżącym prawa pomocy zostało zakończone ostatecznym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżący wnosząc kolejne pisma z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, nie wykazali, a nawet nie uprawdopodobnili zaistnienia nowych, istotnych okoliczności, które mogłyby decydować o zmianie postanowienia Sądu w tej sprawie.

Zażalenie zaś na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie mogło być uwzględnione, bowiem nie odpowiadało wymogom art. 194 § 4 p.p.s.a. i jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu.

Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.