Postanowienie NSA z 26 marca 2008 r., II OZ 243/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 271/05 o odmowie przyznania J. K. prawa pomocy w zakresie częściowym

Sprawa

w sprawie ze skargi H. i J. K. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt. II SA/Rz 271/05, odmówił przyznania J. K. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. i J. K. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że w jego ocenie skarżąca nie udowodniła, że znajduje się w sytuacji umożliwiającej przyznanie jej prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od ponoszenia kosztów postępowania. Ponadto Sąd wskazał, że skarżąca nie wypełniła obowiązku wynikającego z wezwania Sądu z dnia 20 listopada 2006 r., ponieważ nie przedstawiła wszystkich żądanych przez Sąd dokumentów oraz nie złożyła odpowiednich oświadczeń.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. K. wskazując, że nie zgadza się z rozszerzającą interpretacją dokonaną przez Sąd, co do przepisu art. 255 ppsa, oraz wezwaniem jej na tej podstawie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń, w kwestii wskazania średniej wysokości wydatków ponoszonych przez nią na utrzymanie siebie i domu oraz wskazania źródeł ich pokrycia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dla rodziny. Zgodnie z art. 252 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy winien być złożony na urzędowym formularzu, zaś w myśl art. 255 jeżeli oświadczenie strony w nim zawarte okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

Orzeczenie w tej sprawie Sąd wydaje zatem na podstawie oświadczeń strony mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w razie potrzeby przedstawione przez stronę dowody.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną sytuacji finansowej i możliwości płatniczych skarżącej. Podniesiony w zażaleniu zarzut dotyczący interpretacji art. 255 ppsa i niezasadnego żądania przez Sąd I instancji wskazania przez skarżącą średniej wysokości ponoszonych w ciągu miesiąca wydatków przeznaczonych na siebie oraz na dom, a także wskazania źródeł pokrycia tych wydatków, jest nieusprawiedliwiony, bowiem w myśl art. 255 ppsa jest to kluczowa okoliczność przy dokonywaniu oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie przedstawione przez stronę dokumenty i oświadczenia są niewystarczające, a zatem Sąd I instancji prawidłowo oddalił wniosek skarżącej.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art.197 ppsa.