Uzasadnienie
II OZ 244 / 13
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej "[...]" Spółce z o.o. w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. i decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2009 r.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zaskarżoną decyzją z dnia 19 lipca 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2012 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2009 r., zmieniającą na wniosek [...] Spółdzielni [...] w W. ostateczną decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2005 r. dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia ww. Spółdzielni pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z częścią handlowo- usługowo- biurową i garażami wraz z układem komunikacyjnym, parkingami, zielenią i małą architekturą na terenie działki nr ew. [...], [...] oraz na części działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...], położonych w rejonie ulic [...], [...] i [...] w W. i zatwierdzającą zamienny projekt budowlany zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z częścią handlowo- usługowo- biurową i garażami wraz z układem komunikacyjnym, parkingami, zielenią i małą architekturą na terenie działki nr ew. [...], [...] oraz na części działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...], położonych w rejonie ulic [...], [...] i [...]w W. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania wymienionych we wniosku decyzji podniosła, że decyzja z dnia [...] września 2009 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, a co za tym idzie zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji również naruszają prawo.
Nadto dalsze pozostawanie w obrocie prawnym ww. decyzji powoduje, że wnioskodawca jest pozbawiony możliwości budowy inwestycji na działce nr 19 w zakładanej i dopuszczalnej prawem formie. W tym zakresie Spółka wskazała na ograniczenie możliwej i planowanej powierzchni użytkowej mieszkań, bezprawne przekroczenie dopuszczalnej powierzchni całkowitej skrajnych budynków A i C i rażące wygórowanie maksymalnej intensywności zabudowy w stosunku do działki nr [...]. Obecnie na terenie działki nr [...] prowadzone są zaawansowane prace budowlane, w efekcie, których powstanie zabudowa o parametrach niezgodnych z obowiązującym miejscowym planem, a co spowoduje trudne do odwrócenia skutki i pozbawi skarżącą możliwości korzystania z nieruchomości i wybudowania inwestycji zgodnie z planem.
Oddalając powyższy wniosek, Sąd pierwszej instancji wskazał na wyjątkowy charakter instytucji z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) oraz konieczność wykazania okoliczności wymienionych w tym przepisie poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń. Nadto, Sąd zaznaczył, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody Mazowieckiego do takich aktów nie należą. Nie mogła, zatem strona skarżąca skutecznie wywodzić naruszenia w sprawie art. 61 § 3 P.p.s.a., bowiem cechy wykonalności, co do zasady, nie mają decyzje odmowne. Skoro, więc w skarżonych decyzjach nie można było odnaleźć takich praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, to nie zachodziło niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniających wstrzymanie ich wykonania.
Oceniając przesłanki podnoszone przez stronę skarżącą, Sąd pierwszej instancji uznał, iż nie odnoszą się one do zindywidualizowanej sytuacji strony skarżącej i nie wskazują na możliwość pojawienia się niebezpieczeństwa znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Są to argumenty, które będą brane pod uwagę podczas rozpoznawania sprawy. Powoływanie się przez stronę skarżącą na niemożność realizacji w przyszłości jej inwestycji, stan zagospodarowania działki należącej do strony, nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że wykazane zostały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych też powodów Sąd nie uwzględnił rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółka z o.o. "[...]" w W., zaskarżając je w całości i zarzucając mu rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik na sprawy, tj. przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż podniesione przez skarżącą przesłanki wstrzymania wykonania przedmiotowych decyzji nie odnoszą się do zindywidualizowanej sytuacji skarżącej i nie wskazują na możliwość pojawienia się niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy skarżąca w sposób jednoznaczny wykazała, iż skutki dalszego wykonywania przedmiotowych decyzji będą praktycznie nie do odwrócenia, a po stronie skarżącej powstanie związana z tym znaczna szkoda.
Wskazując na powyższe, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r., poprzedzającej ją decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2009 r., a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wniesionego zażalenia skarżąca Spółka stwierdziła, iż w sposób jednoznaczny wykazała istnienie obu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez pozbawienie jej możliwości realizacji w zakładanej i dopuszczalnej formie inwestycji budowlanej, nie możność usytuowania na działce nr [...] budynków o wymiarach zbliżonych do zespołu zabudowy z postanowieniami miejscowego planu oraz powstanie po jej stronie szkody w wysokości 5.475.000 złotych.
Odpowiedź na zażalenie wniosła [...] Spółdzielnia [...], wnosząc o jego oddalenie, a w sytuacji gdyby Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zachodzą podstawy do wydania orzeczenia reformatoryjnego, na podstawie art. 35a Prawa budowlanego o uzależnienie wstrzymania wykonania decyzji od złożenia przez skarżącą kaucji w wysokości 35.387.620 złotych na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania wskazanych decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Jak słusznie również zauważył Sąd pierwszej instancji, konstrukcja ww. przepisu, pozwala na możliwość oceny konieczności udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej nie tylko w odniesieniu do decyzji wydanych w kontrolowanym postępowaniu nieważnościowym, ale również w postępowaniu ogólnym, o ile strona skarżąca zawarła w tym zakresie stosowne wnioski.
Zauważyć trzeba, iż argumentacja strony skarżącej przedstawiona we wniosku o wstrzymanie, powtórzona w rozpoznawanym zażaleniu, zasadniczo odnosi się do kwestii legalności decyzji kontrolowanych w niniejszym postępowaniu. Słusznie zresztą tę kwestię eksponował Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Kwestia rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie pozwolenia na budowę oraz jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być analizowana dopiero na etapie rozpoznawania sprawy i oceny legalności zaskarżonej decyzji. Także argumentacja dotycząca uniemożliwienia zakładanej rozbudowy i ograniczenia sposobu zagospodarowania działki skarżącej Spółki, stanowi konsekwencję tejże oceny. Odniesienie się do wywodów w powyższym zakresie niweczyłoby kontrolę sądową skarżonego aktu. Zasadnie przy tym zaznaczył Sąd pierwszej instancji, że wykonanie obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę, które może zostać usunięte z mocą wsteczną z obrotu prawnego, odbywa się wyłącznie na ryzyko inwestora.
Z tych też względów, uznać należało, iż zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji nie zawiera żadnych takich wad, które czyniłoby koniecznym ponowne rozpoznanie przedmiotowego wniosku. Skarżąca Spółka nie wykazała bowiem żadnych takich okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., zaś prawidłowość stanowiska Sądu pierwszej instancji nie została skutecznie podważona w rozpoznanym zażaleniu.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.