Uzasadnienie
II OZ 245/ 08
Zarządzeniem z dnia 18lutego 2008 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał na podstawie art. 220 § 1 i 3 oraz art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. B. N. i A. N. do uiszczenia wpisu, którego wysokość ustalono na kwotę 500 złotych na mocy § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – zwanego dalej rozporządzeniem, w sprawie ze skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wnieśli B. N. i A. N., i wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem skarżących Sąd błędnie podał za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia § 2 ust. 3 pkt 1 ww rozporządzenia, bowiem wykonane przez skarżących prace nie stanowiły budowy i tym samym zasadne było zastosowanie trybu legalizacyjnego, który nie przewiduje opłaty legalizacyjnej oraz nakazania rozbiórki w następstwie jej nieziszczenia. Z tych przyczyn, zdaniem autora zażalenia nie można uznać, że przedmiot niniejszej sprawy należy do zakresu budownictwa i architektury, bowiem skarga wyczerpuje dyspozycję § 2 ust 1 pkt 1 wspomnianego rozporządzenia, jako skarga na postanowienie administracyjne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Jako podstawę prawną określenia wysokości wpisu w zaskarżonym zarządzeniu wskazano przepis § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Powyższa norma prawna dotyczy określenia wysokości wpisu w sprawach z zakresu budownictwa i architektury. Wbrew twierdzeniom skarżących taki jest właśnie przedmiot rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Odnośnie zaś formy objętego skargą aktu wskazać należy, iż nakaz rozbiórki obiektu budowlanego dokonuje się w wyniku wydania decyzji przez organ nadzoru budowlanego, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Niczym zatem nieuzasadnione są wywody dotyczące innej formy tego rozstrzygnięcia zawarte w zażaleniu.
Z powyższych przyczyn stwierdzić należy, iż skarżący nie podważyli zarówno podstawy prawnej w oparciu, o którą ustalono wysokości należnego w niniejszej sprawie wpisu, jak i samych zasad jego pobierania.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw na mocy art.184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a.