Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odmówił [...] wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej MWINB) z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 3 września 2015 r. [...] za pośrednictwem organu wniosła skargę na decyzję MWINB z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] i nakładającą na Prezydenta m.st. Warszawy reprezentującego Skarb Państwa obowiązek doprowadzenia ściany szczytowej budynku przy [...] w Warszawie, znajdującej się w ostrej granicy z nieruchomością przy [...], do stanu zgodnego z prawem, poprzez zamurowanie usytuowanych w niej otworów okiennych.
W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana wobec podmiotu, który nie posiada statusu strony i nie legitymuje się tytułem prawnym do obiektu budowlanego przy [...] w Warszawie. Skarżąca podniosła, że Skarb Państwa jest jedynie właścicielem gruntu i kwestia przeniesienia prawa własności obiektu budowlanego na rzecz Skarbu Państwa jest przedmiotem negocjacji międzynarodowych. W ocenie skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby ingerencję i naruszenie prawa własności bez podstawy prawnej. Skarżąca podała również, że obiekt jest objęty ochroną konserwatorską, a zatem ingerencja w strukturę obiektu poprzez zamurowanie otworów okiennych, a następnie ewentualne przywracanie ich do stanu poprzedniego, jest oczywiście sprzeczne z zasadami ochrony takich obiektów, ponieważ powoduje zbędną ingerencję w substancję obiektu. W ocenie skarżącej w celu uniknięcia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w postaci reperkusji w stosunkach polsko-rosyjskich, powstania roszczeń odszkodowawczych Federacji Rosyjskiej oraz ingerencji w obiekt objęty ochroną konserwatorską, uzasadniony jest wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wskazując na powyższe sąd I instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie obowiązek wykonania określonych robót budowlanych został nałożony zaskarżoną decyzją na Prezydenta m.st. Warszawy działającego w imieniu Skarbu Państwa, a nie na skarżącą [...], która jest zarządcą budynku. W ocenie tegoż sądu [...] we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskazała żadnych argumentów, które świadczyłyby o zaistnieniu przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) w stosunku do niej.
W zażaleniu skarżąca Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła w całości ww. postanowienie i wniosła o:
- jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku, który zostanie wydany w niniejszej sprawie;
- uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2015 r.;
- zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca naruszenie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 1 Ppsa polegające na:
- dokonaniu błędnej oceny skutkującej odmową wstrzymania zaskarżonej decyzji, pomimo że w sprawie występują przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu;
- błędnym uznaniu, że skarżąca nie wykazała przesłanek odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
W uzasadnieniu podnosi, że pomimo, iż przedmiotowa decyzja nakłada na Prezydenta m.st. Warszawy, działającego w imieniu Skarbu Państwa obowiązek wykonania określonych robót budowlanych, decyzja wywiera skutki przede wszystkim wobec skarżącej, gdyż to skarżąca Spółka jest zarządcą przedmiotowej nieruchomości. W ocenie skarżącej Spółki konsekwencje wykonania przedmiotowej decyzji dotykają bezpośrednio skarżącą i to ona jest zobowiązana do przeciwdziałania uszkodzeniom budynku a tym samym zapobiegania szkodzie w majątku jego właściciela.
Zdaniem Spółki prowadzenie określonych robót budowlanych prac w przedmiotowej kamienicy objętej ochroną konserwatorską, analogicznie jak w wypadku prac polegających na rozbiórce obiektu, ze swojej istoty skutkuje zaistnieniem niebezpieczeństwa znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 Ppsa, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 Ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko sądu I instancji, że wniosek skarżącej Spółki dotyczący wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżąca nie wykazała, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 Ppsa. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podniesione przez skarżącą okoliczności nie pozwalają na uznanie, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak prawidłowo zwrócił uwagę sąd I instancji, obowiązek wykonania określonych robót budowlanych został nałożony na Prezydenta m.st. Warszawy, a nie na skarżącą Spółkę, a więc koszty związane z doprowadzeniem ściany szczytowej budynku przy [...] w Warszawie do stanu zgodnego z prawem nie będą obciążać skarżącej.
Słusznie również sąd I instancji, odnosząc się do stwierdzenia, że ingerencja w obiekt objęty ochroną konserwatorską jest sprzeczna z zasadami ochrony takich obiektów, wskazał, że Stołeczny Konserwator Zabytków nie wniósł zastrzeżeń, co do możliwości wykonania robót budowlanych poprzez zamurowanie okien.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżąca Spółka nie wykazała okoliczności, które świadczyłyby o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 Ppsa w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.