Postanowienie NSA z 27 marca 2008 r., II OZ 248/08

Sąd

Sygn. akt II OZ 248 / 08 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia "[...]" w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2594/07 w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania

Sprawa

w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia zażalenie oddalić. Sygn. akt II OZ 248 / 08

Skład

sędzia NSA Jerzy Bujko przewodniczący

Uzasadnienie

Sygn. akt II OZ 248 / 08

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, pozostawił bez rozpoznania wniosek Stowarzyszenia "[...]" w W. o przyznanie prawa pomocy, w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania

Sąd I instancji uzasadniając powyższe postanowienie stwierdził, iż w złożonej skardze Stowarzyszenie "[...]", wniosło o zwolnienie od kosztów sądowych, przy czym wniosek ten, pomimo stosownego wezwania Sądu, nie został złożony na urzędowym formularzu PPPr, a zatem w formie odpowiadającej wymogom określonym w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Z tego względu wniosek Stowarzyszenia pozostawiono bez rozpoznania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Stowarzyszenie "[...]" wskazało na to, że wnosiło o zwolnienie od opłat sądowych na podstawie art. 24 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 96, poz. 873). W ocenie strony skarżącej wskazane wyżej przepisy mają zastosowanie w stosunku do Stowarzyszenia. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, iż brak przyznania jej prawa pomocy może wskazywać na pozbawienie jej dostępu do Sądu oraz narusza zasadę równości podmiotów wobec prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zauważyć należy, iż przedstawione we wniesionym zażaleniu zarzuty odnoszą się do kwestii interpretacji przepisu art. 24 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2003r., Nr 96, poz. 873), w sytuacji gdy podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 257 p.p.s.a.

Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek, który powinien zawierać oświadczenie wnioskodawcy obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a nadto wniosek ten winien być złożony na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 p.p.s.a.), którego wzór określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).

W przypadku wystąpienia strony, czy to osoby fizycznej, czy też osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, Sąd zobowiązany jest do wezwania tegoż podmiotu do złożenia oświadczenia w celu uzyskania danych określonych w art. 252 § 1 p.p.s.a. Brak oświadczenia określonego w art. 252 § 1 p.p.s.a. stanowi usuwalny brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednak w warunkach niniejszej sprawy strona nie usunęła wskazanych braków w wyznaczonym terminie i w konsekwencji wiązało się to z zastosowaniem wobec niej regulacji art. 257 p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji o terminie i skutkach niedopełnienia wymogów określonych przytoczonymi wyżej przepisami pouczył stronę skarżąca. W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucić Sądowi uchybienia wskazanym wyżej przepisom prawa.

Z urzędu trzeba jedynie zauważyć, iż zaskarżone orzeczenie winno być wydane w formie zarządzenia stosownie do dyspozycji art. 257 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 2 p.p.s.a., a nie postanowienia. Ta jednak wadliwość pozostaje bez wpływu na samą treść, jak i w warunkach niniejszej sprawy wobec wydania tegoż orzeczenia przez sędziego, a nie referendarza na dalszy tryb zaskarżenia orzeczenia (por. art.258 § 2 pkt 6 p.p.s.a.).

Mając przedstawione wyżej okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako bezzasadne.