Uzasadnienie
W dniu 29 września 2008 roku J. L. złożył na urzędowym formularzy niekompletny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 17 października skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W związku z nie wykonaniem zarządzenia, na podstawie art. 257 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia skarżący wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 stycznia 2009 roku po rozpoznaniu wyżej wymienionego sprzeciwu pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie uzupełnił braków w zakreślonym terminie, wobec czego Sąd postanowił pozostawić wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 257 i art. 260 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 252 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 cyt. ustawy).
W przedmiotowej sprawie skarżący złożył sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 12 listopada 2008 roku o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Rozpoznając wyżej wymieniony sprzeciw Sąd pierwszej instancji uznał iż w niniejszej sprawie zaistniały zawarte w art. 257 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki i wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania. Stanowisko Sądu pierwszej instancji uznać należy za zasadne. Zauważyć, bowiem należy, że strona mimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, nie wykonała tego zarządzenia Sądu. Zaistniały zatem podstawy do pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpoznania.
Z wyżej wskazanych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.