Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie J. P. (dalej również jako "skarżący") na postanowienie z dnia 30 listopada 2016 r. o odrzuceniu skargi na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2016 r., w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał na art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) mówiący, iż zażalenie od którego pomimo wezwania nie został uiszczony wpis podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżący odebrał wezwanie do uiszczenia wpisu od złożonego zażalenia w dniu [...] grudnia 2016 r. i nie dokonał wpłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia. Sąd podkreślił, że wbrew twierdzeniu skarżącego nie występował on o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi. W uzasadnieniu wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i "powiedziano mu", że jak jest zwolniony z kosztów postępowania i przyznano mu adwokata z urzędu to nie musi wnosić opłat, a adwokat powinien działać w jego sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Przepis ten definiuje jednocześnie, jakie pisma należą do katalogu pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym. Są to: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Opłacenie skargi stanowi niezbędny warunek do podjęcia dalszych czynności z nią związanych. Nieuiszczenie należnego wpisu od skargi skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi samodzielną podstawę do jej odrzucenia.
W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu zostało wysłane skarżącemu, przy piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. Skarżący odebrał korespondencję zawierającą wezwanie wraz z pouczeniem w dniu [...] grudnia 2016 r. Termin do skutecznego uzupełnienia braków formalnych upłynął zatem w dniu [...] grudnia 2016 r.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezrozumiała jest kwestia zwolnienia z kosztów, którą podnosi skarżący w rozpoznawanym zażaleniu. W aktach, na co zwracał już uwagę Sąd I instancji, nie ma żadnego pisma, w którym skarżący zwracałby się do Sądu o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu z uwagi na trudną sytuację materialną. Tymczasem jak stanowi art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Oznacza to, że zwolnienie z kosztów sądowych możliwe jest na wyraźnie sformułowane żądanie strony, które należy również poprzeć stosowną dokumentacją. Takiego żądania w sprawie III SA/Lu 1253/16 skarżący nie sformułował. Jedynie w treści kolejnych zażaleń skarżący wspomina, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej jednocześnie informując, że został zwolniony z kosztów sądowych, co nie ma żadnego potwierdzenia w aktach sprawy.
Być może prawo pomocy zostało przyznane skarżącemu w innej sprawie sądowoadministracyjnej ale przyznanie prawa pomocy w jednym postępowaniu nie przechodzi automatycznie na wszystkie pozostałe. Przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w każdej konkretnej sprawie rozstrzygnięcia sądu w innych sprawach mogą pełnić jedynie funkcję argumentu pomocniczego. Podstawą kontroli zaskarżonego postanowienia są bowiem akta danej sprawy i konkretne, zaistniałe w rozpatrywanym przypadku, okoliczności. W związku z powyższym należy uznać, iż zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił zażalenie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.