Uzasadnienie
W. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł.
W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go niesprawiedliwością egzekwowania nałożonej kary pieniężnej w sytuacji niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co może implikować brak zasadności jej nałożenia. Ponadto Skarżący zaznaczył, że kwota 15000 zł. stanowi dużą dolegliwość finansową dla skarżącego wobec okoliczności zapadnięcia na ciężką chorobę, której leczenie generuje wysokie koszty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów ani nie przedstawił innych materiałów obrazujących jego sytuację. Sąd podkreślił, że samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, nie jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. W uzasadnieniu wniosku powołano się na okoliczności wskazane w treści skargi, odnoszące się w istocie do ewentualnego merytorycznego zakończenia postępowania przed sądem. Sąd podkreślił, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o słuszności zarzutów skargi, powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Stąd argumenty dotyczące samego rozstrzygnięcia nie mogą być skutecznie podnoszone przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie jego wykonania.
W. D. pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2017 r. zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w żaden sposób nie uprawdopodobniono, że wykonanie decyzji może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy skarżący wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje negatywne skutki z uwagi na jego sytuację zdrowotną i materialną.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podkreślił, że w aktach administracyjnych znajduje się dokumentacja medyczna z której wynika, iż jest chory na chorobę nowotworową i wymaga stałego i kosztownego leczenia. Uiszczenie tak wysokiej kary spowoduje negatywne skutki ponieważ może doprowadzić do niemożliwości ponoszenia dalszych kosztów leczenia. Dodatkowo brak uiszczenia tej kary może spowodować wszczęcie postępowania egzekucyjnego przed zakończeniem niniejszego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną, a zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie natomiast do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, a wymagając ich uprawdopodobnienia, przy czym nie może z reguły ono opierać się na samych twierdzeniach strony. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Z kolei Sąd na etapie rozpoznawania wniosku winien wziąć pod rozwagę wszystkie te okoliczności, które zostały powołane przez skarżącego oraz takie, które wynikają z akt sprawy.
Tymczasem argumentacja Sądu Wojewódzkiego zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odnosi się do konkretnych okoliczności podanych przez skarżącego. Zasadnie podniesiono w zażaleniu, że dokonana przez Sąd ocena stanu faktycznego związanego ze złożonym wnioskiem oderwana jest od rzeczywistej sytuacji materialnej skarżącego przedstawionej przez niego w toku postępowania. Sąd Wojewódzki w swoich rozważaniach pominął całkowicie powołane we wniosku okoliczności związane z trudną sytuacją zdrowotną oraz materialną strony. Skarżący we wniosku wskazał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i konieczność uiszczenie kary pieniężnej w wysokości ponad 15 000 zł narazi go na dużą dolegliwość finansową, ponieważ jest on osobą schorowaną i ponosi wysokie koszty leczenia. Należy podkreślić, że okoliczności podnoszone przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wprawdzie nie zostały szeroko poparte dowodami, jednakże skarżący przedstawił już w postępowaniu odwoławczym dokumentację medyczną świadczącą o jego ciężkiej chorobie i konieczności ciągłego leczenia, co wiążę się z potrzebą ponoszenia znacznych kosztów. Tak więc należało przyjąć, iż skarżący uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji tj.: możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na podstawie tak przedstawionej sytuacji życiowej skarżącego można stwierdzić, że uiszczenie na tym etapie postępowania nałożonej kary administracyjnej może wywołać dla niego negatywne skutki lub znaczną szkodę.
W tej sytuacji, wobec zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należało uznać, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu i orzec o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. i art. 188 zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.