Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt. II SA/Ol 751/07, odmówił K. B. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] maja 2007 r. w przedmiocie odroczenia usunięcia barakowozu. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że w jego ocenie sytuacja majątkowa K. B., uczennicy klasy trzeciej liceum ogólnokształcącego, pozostającej na utrzymaniu rodziców, nie pozwala na stwierdzenie, iż zostały wypełnione przesłanki z art. 246 § 1 ppsa, co uniemożliwia przyznanie jej prawa pomocy.
Sąd wskazał, że w sprawie niniejszej zastosowanie ma art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 ze zm.). Ponadto Sąd podniósł, że K. B. nie złożyła oświadczeń oraz nie przedstawiła wszystkich dokumentów, o których przedstawienie była wzywana pismem z dnia 30 kwietnia 2008 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. B.. W uzasadnieniu podniosła, że zamyka jej się drogę do sądu, a ponadto, że dokumentów dotyczących np. stanu rachunku bankowego rodziców nie może przedstawić bowiem potrzebna jest zgoda właściciela rachunku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Orzeczenie w tej sprawie Sąd wydaje na podstawie oświadczeń strony mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w razie potrzeby przedstawione przez stronę dowody. Sąd I instancji zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2008 r. prawidłowo zobowiązał K. B. do złożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń, a swoje rozstrzygnięcie oparł na tak zgromadzonym materiale dowodowym.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oceną sytuacji finansowej i możliwości płatniczych uczestniczki postępowania K. B., bowiem przedstawione przez nią dowody nie wystarczają aby stwierdzić, że wypełnione zostały przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 ppsa. Ponadto godzi się zauważyć, że obowiązek udowodnienia, iż K. B. nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, spoczywa na niej. Jeżeli nie przedstawia ona dokumentów żądanych przez Sąd musi liczyć się z faktem, że Sąd przy wydawaniu orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy oprze się na dokumentach, które znajdują się w aktach sprawy, a te jak to słusznie zauważył Sąd I instancji, nie były wystarczające do przyznania skarżącemu prawa pomocy. Co się zaś tyczy zastosowania przez Sąd I instancji przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w niniejszej sprawie wskazać należy, że stosownie do art.133 § 1 k.r.o. zasadą jest, że rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.
Natomiast w myśl art. 219 ppsa strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wobec powyższego Sąd I instancji w niniejszej sprawie zasadnie uznał, że obowiązek ten ponieść powinni rodzice wspólnie z dzieckiem pozostającym na ich utrzymaniu, zaś wobec niewystarczających dowodów na niemożność poniesienia tych kosztów prawidłowo odmówił K. B. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 ppsa.