Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1700/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi P.S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie powołania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały utrzymującej w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w L. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały oraz poprzedzającej ją uchwały z dnia [...] stycznia 2015 r. skarżący podniósł, iż został zawiadomiony o wyznaczeniu kolejnego terminu posiedzenia komisji. Zdaniem skarżącego fakt, że przed rozpoznaniem niniejszej sprawy przez Sąd wyznaczono kolejny termin posiedzenia komisji, w sposób jednoznaczny wskazuje na nastawienie komisji i wskazuje, że orzeczenie komisji może być wydane w sposób stronniczy, tym bardziej, że w jej składzie znajdują się osoby całkowicie zantagonizowane ze skarżącym. Istnieje więc uzasadniona obawa, że Okręgowa Izba Lekarska w L. może podjąć w stosunku do skarżącego uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lub o ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych. Podjęcie takiej uchwały uniemożliwi skarżącemu wykonywanie określonych czynności lub uniemożliwi mu jakiekolwiek działanie w zawodzie i uzyskiwanie środków utrzymania.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Zaskarżona uchwała, której przedmiotem jest powołanie komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych, nie może w ocenie Sądu bezpośrednio prowadzić do powstania negatywnych dla skarżącego następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takie skutki mogłaby wywołać dopiero uchwała w przedmiocie orzeczenia o niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. Zaś samo przekonanie skarżącego o negatywnym nastawieniu komisji i obawa przed wydaniem niekorzystnego dla niego orzeczenia nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.
Zdaniem Sądu wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie można przyjąć, by brak wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały narażał skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania uchwały. W związku z tym skarżący wniósł o zmianę zakwestionowanego postanowienia i uwzględnienie wniosku skarżącego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, jakoby z wykonania zaskarżonych uchwał nie płynęły dla niego realne i poważne zagrożenia. Bowiem mimo toczącego się postępowania komisja nadal działa i zmierza wprost do wydania orzeczenia o niezdolności skarżącego do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. Nadto wskazano, że skoro skarżący kwestionuje samą zasadność powołania komisji, to bez uprzedniego rozstrzygnięcia tej kwestii nie powinno być w ogóle możliwe podjęcie działań przez tę komisję. Podniósł nadto, że już wielokrotnie podawał jak poważne są skutki orzeczenia przez komisję o jego niezdolności do wykonywania zawodu albo o ograniczeniu w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.
Z piśmie z dnia 24 grudnia 2015 r., w związku z powyższym zażaleniem złożonym przez pełnomocnika, skarżący wyraził swoje stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być stosowana ściśle, stosownie do spełnienia określonych przesłanek. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność podniesienia konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie aktu spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie rację ma Sąd pierwszej instancji, że przedstawione przez skarżącego okoliczności nie uzasadniają twierdzenia, by wykonanie zakwestionowanej uchwały prowadziło w sposób bezpośredni do powstania niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zwrócić bowiem należy uwagę, że zakwestionowana uchwała utrzymała w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w L. z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie powołania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza P.S. do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. Przekonanie skarżącego o negatywnym w stosunku do niego nastawieniu członków komisji oraz sama obawa, że w wyniku działań tej komisji zapadnie niekorzystne dla niego orzeczenie nie może stanowić podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej i wstrzymania wykonania powyższej uchwały. Natomiast kwestia zasadności podjęcia zaskarżonej uchwały nie może stanowić przedmiotu oceny Sądu na tym etapie postępowania. Zatem podważanie w zażaleniu na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały podstaw jej podjęcia należy ocenić jako nieskuteczne, albowiem merytoryczna ocena uchwały może nastąpić dopiero w wyroku kończącym postępowanie.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, co uzasadniało oddalenie zażalenia. Dlatego na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.