Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 28 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 623/23, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) odrzucił skargę E. W. (dalej jako skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 27 kwietnia 2023 r., nr SKO.4012.PL/346/23 w przedmiocie warunków zabudowy.
Sąd mając na uwadze treść art. 47 § 1, art. 49 § 1 P.p.s.a. stwierdził, że skarżąca pomimo skierowanego do niej wezwania Sądu odebranego 14 lipca 2023 r. (k. 14 akt) m.in. do złożenia 4 odpisów jej skargi z 1 czerwca 2023 r. (k.
- nie dopełniła tego obowiązku bowiem w wykonaniu wezwania złożyła nową skargę z 20 lipca 2023 r. (k. 15 akt), która treścią i grafiką nie odzwierciedla pierwotnej skargi oraz 3 jej (własnoręcznie podpisane) kserokopie. Wobec tego, że skarżąca nie złożyła odpisów pierwotnej skargi Sąd uznał, że skarżąca nie usunęła wskazanych w wezwaniu braków formalnych skargi i skargę odrzucił stosownie do art. 58 § 1 P.p.s.a.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Wyjaśniła, że jej uchybienia wynikają z nieprawidłowego zrozumienia wezwania do uzupełnienia braków. Oryginały pism wysłała do kolegium odwoławczego, które wysłano do nadrzędnej instancji. Nie posiadając oryginału wykonała taki sam dokument opisujący jej spór. Wniosła o ponowne rozpatrzenie jej skargi i załączyła 4 kserokopie z podpisem.
Odpowiadając na zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej wskazało, że skarga z 1 czerwca 2023 r. została złożona w jednym egzemplarzu bez odpisów dla organu i uczestników postępowania. Jedyny egzemplarz skargi został przekazany do WSA w Lublinie wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Kolegium pozostawiło sobie kserokopię skargi. Na wniosek skarżącej z 8 sierpnia 2023 r. tego samego dnia wydało jej kserokopię kserokopii skargi z 1 czerwca 2023 r. Odbiór kserokopii pokwitowała podpisem. Zaskarżone postanowienie nie narusza w jego ocenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i wnosi o oddalenie zażalenia.
Pełnomocnik skarżącej wyznaczony z urzędu w piśmie z 20 października 2023 r. wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 28 lipca 2023 r. Pełnomocnik wskazuje, że skarżąca błędnie zrozumiała sposób wniesienia skargi, a następnie sposób uzupełnienia braków formalnych skargi. Przedłożono 4 odpisy skargi i podano PESEL skarżącej.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik wyjaśnił, że jego wniosek o przywrócenie terminu dotyczy dwóch kwestii tj. terminu do wniesienia zażalenia i do usunięcia braków formalnych skargi.
Postanowieniem z 22 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, uznając, że zażalenie zostało wniesione w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako P.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać:
- wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;
- oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy;
- określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Ponadto w myśl art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (§ 2).
Z powyższego wynika, że skarżąca będąc wezwana do uzupełnienia braków swojej skargi z 1 czerwca 2023 r. poprzez złożenie jej 4 odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych jak jednoznacznie informowało zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 7 lipca 2023 r., odebrane przez skarżącą 14 lipca 2023 r., powinna nadesłać 4 egzemplarze pisma odpowiadającego treścią i kompozycją graficzną jej skardze z 1 czerwca 2023 r. poświadczone za zgodność z oryginałem lub przez nią podpisane. Tylko wówczas Sąd mógłby uznać, że wezwanie zostało wykonane a brak formalny uzupełniony.
Nadesłanie pisma z 20 lipca 2023 r., które w ocenie skarżącej odpowiada co do treści złożonej wcześniej skardze nie było uzupełnieniem skargi poprzez nadesłanie jej odpisu. Pismo to jest spisane własnoręcznie (poprzednie na formularzu w technice komputerowej z uzupełnianymi pismem odręcznym informacjami). Przedstawienie istoty sprawy, która w ocenie skarżącej odpowiada pierwotnie złożonej skardze nie stanowi o złożeniu odpisu pierwotnej skargi. Należało sporządzić wydruk lub fotokopię skargi z 1 czerwca 2023 r. a nie składać nowe pismo nie będące dokładnym odwzorowaniem poprzednio złożonego. Z treści pisma z 20 lipca 2023 r. wynika, że skarżąca przedstawia w nim nowe zarzuty lub uszczegóławia poprzednio złożone.
Z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca złożyła jedyny posiadany egzemplarz skargi w organie a organ przesłał go do sądu wraz z aktami sprawy. Wykonał sobie kserokopię skargi. Zatem w istocie skarżąca wezwana do nadesłania odpisu skargi faktycznie nie dysponowała możliwością wykonania jej odpisu. Nie mogła w konsekwencji uzupełnić braków formalnych skargi we własnym zakresie. Nie wystąpiła o wykonanie kopii z akt w organie. Zdecydowała się sformułować nowe pismo odpowiadające istocie poprzedniego z tymże nie będące jego odpisem.
W tym stanie rzeczy Sąd I instancji postąpił prawidłowo uznając, że skarżąca nie nadesłała odpisów skargi w wyznaczonym terminie. Nie uzupełniła braków skargi zatem skarga podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Okoliczność, że skarżąca nie miała możliwości wykonać odpisu złożonej pierwotnie skargi nie powoduje, że Sąd powinien przyjąć jako uzupełnienie braków skargi inne pismo i nadać sprawie dalszy bieg.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.