Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 lipca 2004 r. A. O.-K. wniosła skargę na postanowienie Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2004 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Toruniu z dnia 29 stycznia 2004 r., zn. [...] wszczynające postępowanie egzekucyjne wobec A. O.-K. i nakładające karę grzywny celem przymuszenia wykonania, określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Toruniu z dnia 4 czerwca 2001 r., zn. [...], obowiązku dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego garażu.
Pismem z dnia 17 sierpnia 2004 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. w terminie siedmiu dniu pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 27 sierpnia 2004 r. A. O.-K. wniosła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie.
Postanowieniem z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt II SA/Bd 679/04, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Pismem z dnia 16 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżącą do sprecyzowania czy przedmiotem skargi jest postanowienie z dnia 21 czerwca 2004 r. czy z dnia 24 czerwca 2004 r. pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 26 listopada 2004 r. skarżąca poinformowała Sąd, że nie rozumie dlaczego wydano dwie takie same decyzje, ale odwołuje się od obu postanowień, ponieważ mają podobny sens i ten sam numer.
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2004 r. odmówiono ponownie przyznania skarżącej prawa pomocy. Stwierdzając, że skarżąca nie wykazała braku możliwości poniesienia choćby części kosztów postępowania.
Drugim postanowieniem z dnia 9 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę. W dniu 29 grudnia 2004 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu zażalenia podała, że w sposób najbardziej czytelny, jak umiała, przedstawiła sytuację rodzinną i majątkową i uważa, że została skrzywdzona postanowieniem Sądu o odmowie przyznania prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 246 § 1pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wykaże ona, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
W niniejszej sprawie, w momencie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy jedynym kosztem postępowania, który skarżąca miała obowiązek ponieść był wpis od wniesionej skargi w wysokości 100 zł. Mając na uwadze to, iż pomimo swojej trudnej sytuacji, jaką skarżąca podniosła we wniosku, samodzielnie pokryła koszty ustanowienia pełnomocnictwa i opłaciła wniesioną skargę kasacyjną, nie można uznać, aby nie była w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i zażalenie na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym należy potraktować jako bezzasadne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 z związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.